زخمهایی وجود دارند که آشکارند و آثار کبودی به جا میگذارند و پس از مدتی هم آثارشان از بین میرود، اما زخمهایی هم هستند که سالها در بدن باقی میمانند. همه آثار زخمهای دوران کودکی قابل مشاهده نیستند. برخی از آنها دههها بعد به صورت حملات پانیک، بیخوابیهای شبانه، دردهای بیدلیل بدن، مشکلات گوارشی، خستگی یا حتی بیماریهای مزمن ظاهر میشوند. بسیاری از بزرگسالان سالها صرف درمان علائم میکنند، بدون اینکه هرگز متوجه شوند که داستان ممکن است خیلی زودتر شروع شده باشد.
به گزارش همشهری آنلاین، پزشکی مدرن با این نگاه که از مشکلات روحی و روانی ما ریشه در کودکی دارند، موافق است. آسیبهای دوران کودکی دیگر به عنوان «اتفاقاتی عاطفی» که مردم به سادگی از آن عبور میکنند، تلقی نمیشوند. محققان اکنون میدانند که ترس، غفلت، بیثباتی یا سوءاستفاده اولیه میتواند سیستم عصبی، هورمونها، ایمنی و حتی خطر ابتلا به بیماریهای طولانی مدت را شکل دهد.
همانطور که سیستمهای مراقبتهای بهداشتی در کشورهای مختلف به آرامی شروع به تشخیص این پیوندهای پنهان میکنند، نادیده گرفتن یک حقیقت غیرممکن میشود: تجربیاتی که کودکان تجربه میکنند میتواند بیسروصدا سلامت آنها در دوره بزرگسالی را تهدید کند.
وقتی خاطرات همچنان زنده هستند
دکتر پریتیکا سینگ، کارآفرین مراقبتهای بهداشتی میگوید: زنی ۴۰ ساله با کمردرد مزمن، مشکلات مداوم روده و اضطرابی که نمیتوانست شدت آن را توضیح دهد، بodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
