بعد از ساعتها بالا و پایین کردن شبکههای اجتماعی، با وجود دیدن صدها تصویر، ویدئو و داستان، چرا باز هم احساس کمبود میکنیم؟ شاید مشکل فقط زمانی نباشد که از دست میدهیم، بلکه تغییری باشد که شبکههای اجتماعی در ما ایجاد میکنند.
فاطمه روستا

نه دنبال محتوای خاصی بودهاید، نه قرار بوده پیام مهمی را جواب بدهید. فقط وارد اینستاگرام شدهاید، یک ویدئو آمده، بعد یکی دیگر، بعد دیگری و … وقتی هم بالاخره گوشی را کنار میگذارید، بهجای اینکه احساس بهتری پیدا کنید، کمی خستهتر، بیحوصلهتر یا حتی ناراضیتر از چند دقیقه قبل شدهاید.
این همان تناقض عجیب زندگی دیجیتال است: هرچه بیشتر میبینیم، احساس بدتری پیدا میکنیم. اما چرا این اتفاق رخ میدهد؟ چرا با وجود وقتگذرانی در شبکههای اجتماعی، خوشحالتر یا راضیتر نمیشویم؟
