«برای اولین بار در تاریخ، بیشتر جمعیت کره خاکی در مراکز شهری زندگی میکنند. از 4 میلیارد جمعیت فعلی کره زمین، تقریبا یک سوم شهرنشــینـان را کـودکـــان تشکـیـل میدهند. تخمین زده میشود که تا سال 2050، تقریبا 70درصد از کودکان جهان، ساکن مناطق شهری خواهند بود.» اینها بخشی از سخنان آغازین دکتر ویل پارکس، نماینده یونیسف در ایران، در اولین کنفرانس ملی شهرهای دوستدار کودک است. با خواندن همین جملات میتوان به حضور پررنگ کودکان در شهر و جامعه پی برد و اگر تا دیروز آدمبزرگها این گروه سنی را در حاشیه میدیدند، اکنون به اهمیت حضور و فعالیتشان واقف شدهاند. برای همین است که در سال گذشته به صورت رسمی، اصفهان با عضویت در شبکه جهانی، «ابتکار شهر دوستدار کودک یونیسف» بهعنوان اولین شهر کاندیدای دوستدار کودک در ایران معرفی شد تا از این طریق، شهر فرصتهای بـزرگی برای زندگی، یادگیری و رشد کودکان فراهم آورد.
شاید برایتان این پرسش پیش آمده باشد که «شهر دوستدار کودک» قرار است چه کارهایی کند؟ اصلا شهر دوستدار کودک یک شهر جدای تازه تأسیس است؟ شهری که ساکنانش را کودکان تشکیل میدهند؟ شهری زیرزمینی که شهروندانش، رئیس و مدیرانش، مغازهدار و رانندهاش، دانشآموز و معلمش، همه و همه کودکان هستند؟ در این گزارش سراغ اسما نکویی، رئیس گروه شهر دوستدار کودک معاونت شهرسازی و معماری شهرداری اصفهان رفتیم تا او بیشتر درباره این موضوع برایمان بگوید. علیرضا ترابی و شکوفه حاجعلیزاده هم کودکان 15 و 12 سالهای هستند که جزو شورای شهر دوسـتـدار کودک محسوب میشوند. آنها هم برایمان از اهداف و کارکردهای این گروه گفتهاند.