منچستریونایتد در شرایطی به مصاف ویارئال رفت که کل مجموعه کادر فنی و بازیکنان این تیم هر یک بهنوعی تحتفشار بودند و نتایج نهچندان خوب این تیم در بازیهای گذشته و باخت به یانگ بویز در لیگ قهرمانان، سه امتیاز و پیروزی این بازی را برای آنها بسیار مهم و حیاتی کرده بود. سولشایر، سرمربی این تیم که میدانست تا چه حد تیمش تحتفشار است در کنفرانس خبری پیش از بازی تأکید کرد منچستریونایتد در بازی مقابل ویارئال محکومبه برد نیست، درحالیکه همه میدانستند تیم او تا چه حد به پیروزی در این بازی نیاز دارد، قابل حدس بود که این حرف او تنها برای کاستن فشار روانی از روی مجموعه تحت هدایتش است.
شیاطین سرخ بازی را بدون سه بازیکن ثابتشان در خط دفاع آغاز کردند و تاکتیکهای این تیم از آغاز بازی هم بر اساس همین مورد شکل میگرفت. آنها از ابتدا سعی داشتند توپ را از زمین خودشان دورنگه دارند تا خط دفاعشان کمتر در معرض هجوم مهاجمان ویارئال قرار گیرد. طبیعی است که سولشایر ترجیح میداد کمتر توپ به نزدیکی خط دفاع ناهماهنگ و تضعیفشدهاش برسد، بنابراین با دستور پرس بازیکنان ویارئال در یکسوم خودشان به بازیکنانش وارد میدان شده بود.
پرس منچستریونایتد در یکسوم زمین ویارئال برای توپگیری نبود و بیشتر همان هدف دورنگه داشتن توپ از خط دفاع را دنبال میکرد، ازاینرو انرژی بازیکنان برای تعقیب توپ خرج نمیشد و بر اساس یارگیری نفربهنفر این کار را انجام میدادند. زمانی که توپ در کنترل دروازه بان ویارئال بود، دو مدافع وسط و دو هافبک نزدیک آنها توسط بازیکنان منچستریونایتد یارگیری میشدند تا او گزینه پاس به جلوی نزدیک با یک پاس کوتاه را نداشته باشد.