اوایل شهریور ماه بود که جمعی از پرستاران اصفهانی با تجمع مقابل استانداری، اعتراضهای خود را رسانهای کردند و خواهان رسیدگی به مطالبات عقبافتادهشان شدند؛ خواستههایی که مخرج مشترک آنها را اگر بگیریم، بخش عمدهای از آنها تأخیر در پرداخت معوقات بوده که از اسفندماه سال گذشته تا به الان مورد بیتوجهی قرار گرفته و همچنین عدم پرداخت حق کرونا و نادرستی روند تعداد مرخصی استعلاجی و نیز تبدیل وضعیت پرستاران شرکتی به وضعیت استخدامی که در سالهای گذشته نیز بارها از سوی پرستاران، عنوان و اتفاقا هر بار نیز وعده و وعیدهایی از طرف متولیان حوزه بهداشت و سلامت به آنها داده شده است.
مشکلات پرستاران باعث شد تا سه ماه پیش، محمد میرزابیگی، رئیسکل سازمان نظام پرستاری دستبهقلم شود و در نامهای سرگشاده خطاب به رئیسجمهور خواهان توجه و رسیدگـی به دغدغهها و دلمشغولیهای آنها شود. در بخشی از این نامه اینگونه آمده است: «از تعداد ۲۵۰ هزار خانواده بزرگ پرستاری کشور اعم از شاغلان، دانشجویان، بازنشستگان و… تعداد بالغ بر ۱۱۰ هزار نفر برای ۱۴۰ هزار تخت بیمارستانی فعال بوده و فقط در بالین و بیمارستانها کار میکنند، یعنی به ازای هر تخت بیمارستانی در بالین فقط هشتدهم نیروی پرستار در ۲۴ ساعت داریم و این یعنی درهمتنیدگی همزمان دو بحران کمبود نیروی پرستاری و کرونا. از تعداد ۱۱۰ هزار نفر ذکرشده حدود ۶۵ تا ۶۸ هزار پرستار مستقیما طی این چهار ماه، صرفا به بیماران کرونایی خدمت کردهاند و این رقم با تسری کرونا به سایر استانها، کماکان در حال افزایش روزانه است. از این تعداد ۶۵ تا ۶۸ هزار نفر، بالغ بر ۵۰درصد آنها یعنی حداقل ۳۲هزار پرستار مدتزمانی بین حداقل دو هفته و حداکثر دو ماه بهصورت مداوم در بخشهای کرونایی بیمارستانها یا در مجاور بخش کرونا بهطور شبانهروز در ارتباط مستقیم با بیماران کرونایی بوده و از دیدار با خانوادههای خود اعم از همسر، فرزند، پدر و مادر و… محروم بودهاند و از نزدیکترین فاصله فیزیکی و کاری با بیماران کرونایی حشرونشر داشتهاند و به آنها خدمت کردهاند؛ این درحالی است که معاون اول رئیسجمهور و وزیر بهداشت در همایشهای چندهزارنفره و از تریبونهای ملی و عمومی قول تحقق معوقات و مطالباتی را همچون استخدام پرستاران، ساماندهی نظام پرداخت در کوتاهمدت و میانمدت و صفرکردن معوقات کارانهها و اضافهکارها را دادند، لیکن هنوز در این زمینهها اتفاق خاصی نیفتاده است. برخی از افزایشحقوقها ناشی از فصل دهم قانون مدیریت خدمات کشوری است که بر اساس بخشنامه شماره ۶۹۶۴۸۸ مورخ ۳۰ بهمن ۹۸ انجام گرفت که مربوط به همه کارکنان تمام دستگاههای اجرایی است و فقط مختص پرستاران نیست، ادامه پرداخت این افزایش نیز منوط به تأمین اعتبار و کاهش هزینههای دستگاهها از محل داراییهای مربوطه است. متأسفانه هنوز تعداد زیادی از دانشگاههای علوم پزشکی اضافه کار و کارانه پرستاران را از هم جدا نکردهاند. این موضوع باعث عدم شفافیت در پرداختها شده است و حقوق بسیاری از پرستاران از بین میرود. بهرغم تخصیص منابع قابلتوجهی از صندوق ذخیره ملی برای جبران خسارات ناشی از کرونا، پرداختهایی (مثلا با عنوان حق کرونا) چون ۱۸هزار تومان، ۲۸هزار تومان و ۱۵۰-۱۰۰ هزار تومان و … مشاهده شده که خود باعث وهن جامعه پرستاری است. البته بهتازگی نیز جدولی به بیمارستانها ابلاغ شده که ارزش هر ساعت کار پرستاران در بخش کرونا را معادل ساعت کار یک دانشجوی اینترن پزشکی دیدهاند. در صورتی که کار پرستار کجا و دانشجوی پزشکی عمومی کجا؟ این در حالی است که در بسیاری از کشورهای مشابه ما در موضوع کرونا ۲ تا ۴ هزار دلار در ماه هدیه پرداخت شده است.»