وقتی که دانشگاهها به دلیل سایه شوم کرونا تعطیل شده و به ناچار با شیوه جدیدی در آموزش به نام فضای مجازی روبهرو شدند ابتدا سازگاری با آن سخت و پیچیده به نظر میرسید، اما تداوم کرونا موجب شد تا شیوه حضوری آموزشها در مدارس و دانشگاهها علیرغم چالشهای بسیار به یک عادت اجباری تبدیل شده و از بستر مجازی بهعنوان فضای جایگزین استفاده شود، موضوعی که بیش از یک سال تداوم داشت و بررسی نقاط قوت و ضعف آن به آسیب شناسی مستندی نیاز دارد.
تداوم فعالیت دانشگاهها با استفاده از شیوه مجازی اگرچه موجب شد تا هزینههای جاری مانند هزینه خوابگاه و هزینههای رفتوآمد با توجه به موقعیت مکانی دانشگاهها و مشکلات تردد و مصائب ترافیک یا پرینت جزوات و همچنین بروکراسی اداری حذف شده و از سویی دیگر، امکان شرکت در کلاسها بدون محدودیت جغرافیایی یا امکان ارائه کلاس به صورت ضبط شده یا بهرهگیری از استادان برتر شهرهای مختلف فراهم شود و تیم آموزش نیز بر نحوه تدریس اساتید نظارت مستقیم و مستمر داشته باشد؛ اما باوجوداین، در بسیاری از رشتههای دانشگاهی بهویژه در گروههای آموزشی وابسته به هنر که کارگاههای عملی بخشی از الزامات آنها بوده است، همچنان در بسیاری از موارد جالی خالی برگزاری این کارگاهها به شیوه حضوری احساس میشود.