نگاهی روانشناختی به تأثیر خاموش معماری بر آرامش و شادی جمعی، از آلودگی بصری تا راههای بازگرداندن آرامش به پیادهروهای شهری
به گزارش مجله خبری نگار، وقتی در پیادهروهای شهر قدم میزنیم، گمان میکنیم تنها از کنار ساختمانها عبور میکنیم، غافل از آنکه این ساختمانها هستند که از درون ما عبور میکنند. معماری، صرفاً هنر چیدن آجر و سیمان یا برافراشتن برجهای سر به فلک کشیده نیست. معماری، موسیقی منجمد شهر است، موسیقیای که نُتهایش مستقیم بر تارهای عصبی و روان شهروندان نواخته میشود. در جامعهای مانند ایران که خیابان همچنان شریان اصلی حیات اجتماعی است، سیمای شهر چیزی کمتر از آینه تمامنمای روحیه جمعی ما نیست.