«صد سال به این سالها» و «لباس شخصی» جزو فیلمهایی هستند که سالها پشت درهای بسته ماندند و وقتی رسیدند، سینما دیگر همان سینمای سابق نبود.
به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، در سینمای ایران، همیشه فیلمهایی بودهاند که مخاطب برای دیدنشان سالها انتظار کشیده است؛ آثاری که ساخته شدند، در جشنوارهها به نمایش درآمدند، خبرهای زیادی دربارهشان منتشر شد، اما هر بار به دلیلی از اکران بازماندند. بعضی از آنها پس از چند سال سرانجام راه خود را به پرده سینما یا پلتفرمهای آنلاین باز کردند و بعضی دیگر هنوز هم در انتظار مجوز نمایش هستند.
این روزها، اکران آنلاین فیلم «صد سال به این سالها» ساخته سامان مقدم بار دیگر این سؤال قدیمی را زنده کرده است؛ فیلمی که سالها فرصت دیده شدن را از دست داده، وقتی بالاخره به نمایش درمیآید، آیا هنوز همان تأثیر گذشته را دارد؟
از سوی دیگر، «لباس شخصی» ساخته امیرعباس ربیعی نیز پس از حدود هفت سال انتظار، سرانجام توانست رنگ اکران عمومی را ببیند؛ فیلمی که نخستینبار در جشنواره فجر ۱۳۹۸ رونمایی شد اما تا تابستان ۱۴۰۵ امکان نمایش عمومی پیدا نکرد.
این دو فیلم، تنها دو نمونه از پدیدهای هستند که سالهاست بخشی از تاریخ سینمای ایران را شکل داده است؛ فیلمهای دیررس.