وقتی ذهن، علیه‌ خودمان می‌شود

در حوزه‌های فنی و با کارایی بالا، دقت اختیاری نیست. برای مثال، یک شیمیدان پزشکی قانونی نمی‌تواند نتیجه را «تقریبی» حدس بزند. یک مهندس نمی‌تواند یک محاسبه‌ سنگین را «تخمین» بزند. یک جراح نمی‌تواند «به نوعی» بافت مناسب را شناسایی کند. تشخیص خطاها به معنای واقعی کلمه بخشی از کار است.

تاریخ انتشار: ۱۱:۱۹ – ۲۶-۰۳-۱۴۰۵

موقعیتی را تصور کنید که ارائه یک پروژه را به اتمام می‌رسانید، همه‌چیز خوب پیش می‌رود، مردم از شما تعریف می‌کنند، مدیرتان از کارتان راضی است و داده‌ها هم آن را تایید می‌کنند. اما چند ساعت بعد، ذهن‌تان رهایش نمی‌کند. لحظه‌ای را که تردید کردید، دوباره مرور می‌کنید و ذهن‌تان روی آنچه که می‌توانستید متفاوت انجام دهید، قفل می‌شود.

به گزارش ایسنا، درمانگران می‌گویند همه ما این شرایط را داشته‌ایم: ۱۰۰ کار را درست انجام دهید و مغزتان روی یک کاری که فکر می‌کنید اشتباه انجام داده‌اید، متمرکز می‌شود. در این لحظات، دقیقاً همان کاری را انجام می‌دهید که مغزتان سال‌ها برای انجام آن آموزش دیده است: پیدا کردن نقص.

برای دانشمندان، مهندسان، پزشکان، وکلا و دیگر متخصصان تحلیلی با عملکرد بالا، این الگو تقریباً جهانی است. همان ذهنی که به خاطر تشخیص آنچه دیگران درک نمی‌کنند، تحسین می‌شود، در پایان روز کاری خاموش نمی‌شود. این ذهن شما را تا خانه دنبال می‌کند – تا روابطتان، استراحتتان، حتی حس خودتان. از آنجا که مانند تفکر به نظر می‌رسد – چون به نظر سازنده می‌آید – می‌تواند به مرور زمان و به آرامی، رفاه شما را از بین ببرد.

مشکل‌یابی، کلید خاموش ندارد

در حوزه‌های فنی و با کارایی بالا، دقت اختیاری نیست. برای مثال، یک شیمیدان پزشکی قانونی نمی‌تواند نتیجه را «تقریبی» حدس بزند. یک مهندس نمی‌تواند یک محاسبه‌ سنگین را «تخمین» بزند. یک جراength);
const selectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();

منبع  : عصر ایران

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *