دانشجویان در تاریخ صدساله اخیر نقش بسیار مهم و تعیینکنندهای در تحولات سیاسی کشور داشتهاند. از زمانی که دانشجویان ایرانی به اروپا رفته و روند مدرنیته را شاهد بودند تا دهه بیست و سی که در جریان ملیشدن صنعت نفت نقش مهمی داشتند و در 16آذر1332 سه شهید بزرگ در این راه به تاریخ ایران تقدیم کردند و پس از آن و در جریان وقوع انقلاب اسلامی، دانشگاه دوباره اهمیت خود را به جامعه یادآوری کرد. پس از انقلاب اسلامی، جنبش دانشجویی با تسخیر لانه جاسوسی این حرکت را نه تنها به ایران، بلکه به جهان معرفی کرد که دانشجویان ایرانی صرفا تأثیرگذار بر وقایع نیستند، بلکه تعیینکننده روندهای جاری در ایران و جهاناند.
با وقوع انقلاب فرهنگی روند جنبش دانشجویی با شکل و ظاهر دیگری مسیر خود را ادامه داد و دفتر تحکیم وحدت نقطه اوج حرکتهای دانشجویی شد. اما این مسیر همیشه به سمت تأیید روندهای موجود حرکت نکرد و در خرداد76 صدایی بلندتر از صداهای جاری شد. طی این سالها جنبشهای دانشجویی فراز و نشیبهای فراوانی را تجربه کرده است و میتوان گفت از آغاز دهه90 تاکنون از اهمیت دانشگاه و دانشجویان در فضای سیاسی کشور کاسته شده است. با محمدرضا بزمشاهی، فعال سیاسی اصلاحطلب که روزگاری از دانشجویان پر جنبوجوش سالهای 69 تا 74 در دانشگاه اصفهان بود، گفتوگو کردیم. بزمشاهی فارغالتحصیل علوم سیاسی است و سالهای دانشجوییاش را اوج تغییر و تحولات در جنبشهای دانشجویی تعریف میکند. او معتقد است آنچه به عنوان حرکت و جنبشهای دانشجویی در دهههای گذشته وجود داشت، اکنون رنگ باخته و دانشجویان بیشتر به فضاهای مجازی و فردگرایی رو آوردهاند که این عوامل با ذات جنبش دانشجویی در تضاد است. مشروح این گفتوگو را در اصفهانزیبا میخوانید.