طراح آینده، کارش را با بررسی ابعاد مختلف واقعیت شروع می‌کند؛ او باید تشخیص دهد که شرایط کنونی چگونه است.
تغییرات مداوم محیطی، به عنوان یکی از ویژگی‏‏‌های عصر معاصر، بسیاری از کسب و کار‌ها را سرگردان کرده است. آن‌ها مانند دریانوردانی گرفتار در امواج متلاطم، کار دشواری برای مسیریابی و تصمیم‌گیری‏‏‌های خود دارند؛ به‏‏‌ویژه آنکه گاه ترس و نگرانی چنان بر آن‌ها چیره می‌شود که برنامه‏‏‌ریزی را رها کرده و رویکردی واکنشی و منفعلانه در قبال هر موج در پیش می‏‏‌گیرند.

این مقاله به دنبال آن است که هنر طراحی آینده را به عنوان راهکاری در عبور از این ابهامات محیطی و زمانی شرح دهد. نویسندگان مقاله اعتقاد دارند که تغییر نگاه پیشنهادی آنها، می‌تواند مانند یک ستاره قطبی یا فانوس دریایی عمل کند و افراد دست‏‏‌کم می‏‏‌دانند مقصدشان کجاست.

کار طراحی آینده با طرح یک پرسش شروع می‌شود: «بر چه چیزی می‌خواهیم تمرکز کنیم؟» پاسخ آن اغلب دشوارتر از تصور است. به عنوان مثال، یک تیم در سازمان و در جامعه غافل شویم. هر نسل، چشم انداز، دیدگاه‌ها و ذهنیت خود را دارد. برای درک بهتر واقعیت و استفاده از این تفاوت نگاه، بهتر است که آن‌ها را هم در طراحی آینده مشارکت دهیم.

۵- تحول ادراکی: برای درک بهتر واقعیت و طراحی آینده باید بتوانیم بر محدودیت‌های شناختی و عصبی خود غالب شویم. آیا ما واقعیات را چنان که هستند، می‌بینیم یا چنان که هستیم و دوست داریم؟ تجربیات، دانش و جهت گیری‌های ما بر ادراک ما اثر می‌گذارد. برای بهبود عملکرد خود، لازم است شناخت دقیق تری از آن‌ها به دست آوریم. همچنین لازم است منابع جدیدی از هوش، تصور، شهود و رویابینی در خود ایجاد کنیم (این موضوع را در قسمت بعدی این مطلب بررسی خواهیم کرد).

۶- نوآوری و کارآفرینی تحول آفرین و معنادار: هوش، شهود و ادراک شخصی، لازمه ایجاد تغییر است. نوآوری و کارآفرینی نیز این تغییرات را تجسم بخشیده و تحولی اثرگذار و ماندگار در بازار یا جامعه ایجاد می‌کند.

۷- مسوولیت پذیری و مشارکت: بی توجهی و نادیده گرفتن بحران‌های پیش رو دیگر ره به جایی نمی‌برد. برای حل بسیاری از چالش‌های اجتماعی و جهانی، نیازمند مدیران و کسب‌و‌کار‌هایی مسوولیت پذیر هستیم؛ آن‌ها که با تمام ذی‌نفعان به مشارکت نشسته و به جای صرف انرژی برای رقابت، تمرکز خود را روی همکاری بگذارند.

ترجمه: دنیای اقتصاد

منبع: european business review