آنچه امروز در خلیج فارس جریان دارد، صرفاً یک منازعه نظامی نیست. این بحران نماد شکست سیاستهایی است که جهان را از همکاری به سمت تقابل سوق دادند. ترامپ با شعار «اول امریکا» وارد عرصه شد، اما نتیجه عملی سیاستهایش، آسیبپذیرتر شدن اقتصاد جهانی و حتی اقتصاد امریکا بود
جوان آنلاین: در جهانی که اقتصاد آن بیش از هر زمان دیگری به انرژی، زنجیرههای تأمین و امنیت مسیرهای تجاری وابسته شده، هرگونه تنش در خلیج فارس نه یک بحران منطقهای، بلکه تهدیدی علیه ثبات اقتصاد بینالملل است. امروز، در شرایطی که آتشبس شکننده میان ایران از یک سو و امریکا و اسرائیل از سوی دیگر برقرار شده، جهان با واقعیتی تلخ مواجه است. تنگه هرمز عملاً از کار افتاده، نفتکشها متوقف شدهاند، صادرات نفت و گاز دچار اختلال شده و بازارهای جهانی در وضعیت آمادهباش قرار دارند. در قلب این بحران، سیاستهای تهاجمی و پرریسک دونالد ترامپ قرار دارد، سیاستهایی که با عبور از دیپلماسی و تکیه بر فشار حداکثری، منطقه را به آستانه یک جنگ تمامعیار سوق داد و اکنون اقتصاد جهان هزینه آن را میپردازد. ایران در این میان صرفاً یک بازیگر واکنشی نیست، بلکه کشوری است که در برابر تهدیدات مستقیم امنیتی، حملات نظامی و تلاش برای محاصره اقتصادی، از ابزارهای ژئوپلیتیکی خود استفاده میکند. تنگه هرمز به عنوان یکی از مهمترین شاهراههای انرژی جهان، بخشی از حوزها رفت و بیم آن میرود که موج جدیدی از تورم جهانی آغاز شود. تورمی که پس از بحران کرونا و جنگ اوکراین، میتواند اقتصادهای شکننده جهان را وارد مرحلهای تازه از بیثباتی کند.
در این میان، امریکا تلاش میکند ایران را مسئول مستقیم بحران معرفی کند، اما واقعیت ژئوپلیتیک چیز دیگری میگوید. اگر کشوری هزاران کیلومتر دورتر از منطقه، با سیاست فشار حداکثری، ترور، تحریم و تهدید نظامی وارد معادلات خاورمیانه نمیشد، امروز اقتصاد جهان در معرض چنین بحرانی قرار نمیگرفت. سیاست خارجی ترامپ، مبتنی بر نمایش قدرت و معاملهگری خشن، نه تنها نتوانست ایران را وادار به عقبنشینی کند، بلکه معادله امنیت انرژی جهان را به نقطه انفجار رساند. ترامپ در دوران ریاستجمهوری خود از توافق هستهای خارج شد، توافقی که بسیاری از قدرتهای جهانی آن را موفقترین مسیر کنترل تنش با ایران میدانستند. خروج یکجانبه امریکا از برجام، آغاز زنجیرهای از تحولات بود که اعتماد دیپلماتیک را نابود کرد و منطقه را به سمت نظامیگری سوق داد. او تصور میکرد تحریمهای اقتصادی میتواند ایران را تسلیم کند، اما در عمل، نتیجه این سیاستها افزایش سطح تنش و شکلگیری فضای تقابل دائمی بود.