زنگ دلهره به صدا در آمده و نگرانیها افزایش یافته است؛ دلهرههایی از جنس کرونا، این سوغات نامبارک چینی که حالا نزدیک هشت ماه است سروکلهاش پیدا شده و نهتنها با معادلات عجیبغریبش، تقویم آموزشی را به هم زده بلکه باعث شده دانشآموزان وارد عصر جدیدی از آموزش شوند و به جای طی کردن راه مدرسه بر سر نیمکتهای مجازی بنشینند و درس و مشق خود را دنبال کنند؛ 14 میلیون دانشآموزی که همه اظهارنظرهای مختلف و سناریوهای متعدد در رابطه با آنها در واپسین لحظات، یعنی زمانی که تنها یکی دو روز به صدا درآمدن زنگ سال تحصیلی در مدارس مانده بود، کنار گذاشته شد و بنا به دستور وزیر آموزش و پرورش، تمامی مدارس، حتی آن دسته از شهرهایی که همچنان در وضعیت قرمز قرار دارند، بازگشایی شدند.
انتشار این خبر آبی پاکی بود روی دست معلمان و دانشآموزان که تا قبل از این خودشان را برای آموزش مجازی تمام وقت آماده کرده بودند. راهاندازی کمپینهایی با مضمون «نه به بازگشایی مدارس» و همچنین انتقاد به این تصمیم ناگهانی نیز نتوانست مانع از شروع به کار مدارس شود. به گفته وزیر آموزش و پرورش، البته حضور دانشآموزان در مدارس اجباری نیست و این خانوادهها هستند که تصمیم میگیرند فرزندشان را به مدرسه بفرستند یا نه. یک هفته از 15 شهریور و شروع سال تحصیلی جدید در شهرستانهای استان گذشته و مدارس شهر اصفهان نیز از امروز کار خود را آغاز کردهاند و میزبان دانشآموزانی شدهاند که تا پیش از این، اول مهرماه، موعد درس خواندن و شاگردیکردنشان بر سر کلاسهای حضوری بود. در این هفت روز، اما خبری از شوق و شور اولین روزهای مدرسه نبود و نه تنها صدای آغشته به شادی و شعف از پشت دیوارهای حیاط مدرسهها شنیده نشد که خبری از ازدحام دانشآموزان و تشکیل صفهای صبحگاهی هم نبود و در عوض سکوت سنگینی بر حیاط مدارس غالب شده بود؛ سکوتی که البته در دفتر مدرسه وجود ندارد و آموزگاران و دیگر کادر آموزشی کیپ تا کیپ، روی صندلیهای آن نشستهاند؛ چرا که «حضور ما در مدرسه الزامی است.» مریم که معلم تاریخ نهم مدرسه غیرانتفاعی در یکی از شهرستانهای اصفهان است این جمله را میگوید؛ آموزگاری که حالا علاوه بر تدریس آنلاین، مجبور است هر روز در مدرسه حضور پیدا کند و به دانشآموزانی که در کلاس درس حضور یافتهاند، درس بدهد. مریم که یک فرزند کلاس دومی دارد، میگوید: «تا به الان نگذاشتهام پسرم به مدرسه برود. تا زمانی هم که کرونا ادامه داشته و وضعیت اصفهان اینگونه باشد، اجازه رفتن او را به مدرسه نخواهم داد. علی، فعلا کوچک است و توانایی مراقبت از خود و رعایت پروتکلهای بهداشتی را ندارد. از طرف دیگر، حتی اگر او را ملزم به رعایت موارد بهداشتی بکنم، خیالم از بابت سایر همکلاسیهایش راحت نیست. به خاطر همین او را در خانه نگه داشتهام تا از تدریس آنلاین استفاده کند. خودم هم به رفع اشکالاتش میپردازم.»