«بیست و یک روز بعد» احیای دوباره سینمای اجتماعی پاک و به دور از اغراض شبه روشنفکرانه است؛ سینمایی که جامعه امروز ما به آن نیاز فراوانی دارد.
سوره سینما – صدرا رحیمی : «بیست و یک روز بعد» یک فیلم شریف و انسانی است که با ساختاری درست و محتوایی سالم، روایتی نوجوانانه را دستمایه درام قرار داده است. این فیلم، یکی از پدیده های سی و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر در سال گذشته بود. چرا که اولین فیلم سینمایی محمدرضا خردمندان محسوب می شود، اما کیفیت فیلم از سطح متوسط سینما ایران بالاتر است. با این حال در جشنواره فجر اخیر، آنچنان که شایسته این فیلم بود به آن توجه نشد و هیچ جایزه ای نگرفت، اما جشنواره فیلم کودکان و نوجوانان، محلی برای درخشش این فیلم بود. چون بیشتر جوایز آن جشنواره را به خود اختصاص داد. اکران «بیست و یک روز بعد» در روزهایی که حال سینمای ما چندان خوش نیست و با هجمه فیلم های بی خاصیت و سخیف مواجه شده است، یک اتفاق خوب و امیدبخش است. بخصوص اینکه این فیلم برای خانواده ها و به ویژه نوجوان مناسب و تماشایی است.
یکی از خلأهای امروز سینمای ایران، تولید فیلم هایی متناسب با گروه سنی نوجوان است. در طول سال، به ندرت فیلمی نمایش داده می شود که متناسب با نیازهای این قشر مهم از جامعه باشد. این درحالی است که اساسا هنر هفتم بیشترین قرابت را با روحیه نوجوانان دارد و معمولا این مقطع سنی با سینما بهتر ارتباط برقرار می کنند. اما فیلم هایی که هم برای نوجوانان جذابیت داشته باشند و هم مفاهیم و انگیزه های اخلاقی و اجتماعی مثبت را به ذهن و روح آن ها منتقل کنند، دیده نمی شود.