محمود یاوری، مربی سرشناس فوتبال اصفهان که مدتی را با بیماری دستوپنجه نرم میکرد، دیروز در 81سالگی دارفانی را وداع گفت. روزنامه اصفهانزیبا ضمن ابراز تسلیت این ضایعه دردناک به جامعه فوتبال، برای پاسداشت یاد آن مرحوم، مصاحبهای را که 22 اردیبهشت سال 95 انجام شد و مرور کاملی بر زندگی ورزشی یاوری دارد، باز نشر میکند.
اول) می گویند میزان تجربه هر انسان را از زخمهایی که بر دلش نشسته و چروکهایی که به چهرهاش افتاده است، میتوان سنجید. همین زخمها و چروکهاست که در گذر 77 بهار سپری شده، این فلسفه را برای محمود یاوری به وجود آورده که حتی اگر از گردونه مربیان لیگ برتری خارج شده، زندگی باز هم برایش ادامه دارد.
دوم) شما که غریبه نیستید؛ چون فکر میکردیم محمود یاوری دوم اردیبهشت به دنیا آمده، به حساب خودمان، قرار مصاحبه را فردای روز تولد گذاشتیم تا در بهشتیترین ماه سال، گفتوگویی با محوریت تولد 77 سالگی جناب سرهنگ ترتیب بدهیم، اما همان اول کار فهمیدیم که حساب و کتابمان اشتباه درآمده تا اولین چالش این گفتوگو رقم بخورد.
سوم) شاید اگر بدانید این گفتوگوی دو ساعته در پارکی در مجاورت سیوسهپل و در روزهای پرآبی انجام شد، بهتر بتوانید با خصوصیات اخلاقی مردی آشنا شوید که رفتن زیر بار حرف دیگران را بدترین خفت برای یک مربی میداند؛ حتی اگر پای سرمربیگری تیم ملی و آرزویی به نهایت قهرمانی در جام ملتهای آسیا پیش رو باشد.
چهارم) معتقد است آمدن و رفتن در اختیار انسانها نیست، اما تعیین اینکه چگونه زندگی کنیم با آنهاست و بر اساس همین دیدگاه، از عمر 77 ساله و آنچه پشت سر گذاشته، رضایت دارد و با امیدواری چشم انتظار آینده پیشرو است.
پنجم) یاوری در طول مصاحبه تأکید کرد که چون رسانهها دنبال مچگیری هستند، او هم خبرنگارها را میپیچاند؛ حالا قضاوت با شما که کدام طرف این گفتوگو، از فن «پیچاندن» زیرکانهتر از طرف مقابل استفاده کرده است.