سیزده ماه از همهگیری کرونا میگذرد و به نظر میرسد مشاغل و حرفههای هنری چارهای جز سازش و زندگی با شرایط دشوار کرونا ندارند. واقعبینی حاصل از نامعلوم بودن زندگی در زیر سایه شوم کرونا دو راه پیش رو میگذارد: تعطیلی و تسلیمشدن یا کنار آمدن با ایده و طرحهایی که حداقلها را تأمین میکند. طرح حداقلی گالریهای هنری هم برگزاری نمایشگاههایی بهصورت مجازی است؛ نمایشگاههایی که چندان هم موردعلاقه مدیران گالریها و هنرمندان نیست. حالا و پس از آزمونوخطاهایی که در عرصه نمایشگاه مجازی شکل گرفته است، با سه نفر از مدیران گالریها در اصفهان یعنی میترا پورمعمار، پروانه سیلانی و مریم حسینی درباره موفقیت یا عدمموفقیت نمایشگاههای مجازی و آنلاین و همچنین شرایط کنونی گالریها گفتوگو کردیم.
میترا پورمعمار، مدیر گالری متن از شرایط گالری در دوران کرونا و برنامههایی که در این یک سال پیگیری کرده است میگوید: «برنامهای که عمومی باشد و برای مخاطب عام گالری برگزار شود، تنها دو یا سه مورد نمایشگاه آنلاین بود و در این یک سال کرونا فعالیت نمایشگاهی خاصی نداشتیم. بااینحال خودم شخصا برای برنامههای دیگر گالری که بخشهایی بهغیراز بخشهای عمومی است فعال بودم. درواقع گالریها بخش مهم دیگری دارند که در ارتباط با آرتیستها و فروش و معرفی آثار هنری تعریف میشود. در همین یک سال اخیر هم بههرحال فروش آثار وجود داشته اما نه بهصورت دوران قبل از کرونا و این مشکل شامل تمام گالریها میشود. اگرچه باید یادآور شوم که گالریها حتی در سال منتهی به کرونا هم با مشکلات عدیدهای روبهرو بودند و جریان عادی برگزاری نمایشگاه و فروش آثار با وقفه مواجه شده بود.»
او از دلایل عدم برگزاری نمایشگاه باوجود صدور مجوز برگزاری با رعایت پروتکلها هم صحبت میکند: «شرایط برگزاری نمایشگاه اصلا در وضعیت نرمالی قرار ندارد و برنامهریزیها در این شرایط مدام به تأخیر میافتد. مسئله مهم اینجاست که این شکل از برگزاری نمایشگاه آسیب بسیار زیادی به آرتیست میزند و این تأثیر میتواند از کیفیت کار هم کم کند. آرتیست مدتها کار میکند و آنچنانکه باید استقبال و بازدیدی صورت نمیگیرد و این درنهایت جوابگوی انرژی صرفشده آرتیستها نیست؛ بنابراین تصمیم گرفتم نمایشگاهی را برگزار نکنم و در کنار آن جریان فروش آثار را در گالری متن پیگیری کنم.» پورمعمار نمایشگاه مجازی را اساسا دارای تعریفی میداند که بههیچعنوان نمیتواند بهعنوان برنامه اصلی گالریها شناخته شود: «برگزاری نمایشگاه مجازی تفاوت بسیار معناداری با نمایشگاه فیزیکی دارد و بههیچعنوان نمیتواند جایگزینی برای نمایشگاههای عادی گالریها باشد. اگر فکر کنیم که میتوانیم با برگزاری گالری مجازی کار گالریها را پیش ببریم سخت در اشتباهیم. برفرض که تمام گالریها بخواهند نمایشگاه مجازی برگزار کنند، اصلا در موقعیتی که وفور نمایشگاههایی شبیه به هم بسیار است و مخاطب کاری جز سروکله زدن با فضای مجازی ندارد، بهمرور این اتفاق تبدیل به امر تکراری و خستهکننده میشود. استفاده از فضای مجازی تنها میتواند بهعنوان گزینهای همیشگی آنهم با تعریف کارایی خاص جزو برنامههای دائمی گالریها باشد.»