به گزارش تابناک؛صنعت خودروی ایران این روزها حال و روز عجیبی دارد؛ بازاری که ظرفیت واقعی خرید و فروش آن از مرز یک میلیون دستگاه در سال فراتر نمیرود، در حالی که تقاضای مؤثر بهدلیل کاهش قدرت خرید مردم و افت اعتماد عمومی به تولیدکنندگان، به نصف این رقم هم نمیرسد. با این حال، درست در چنین شرایطی، سه نمایشگاه بزرگ خودرو در فاصلهای کمتر از سه ماه در سه شهر مشهد، تبریز و اصفهان برگزار میشود؛ رویدادهایی که بهجای معرفی فناوری یا راهحل برای بحران صنعت، بیشتر شبیه صحنههای تجملی برای خرج بودجههای سرگردان خودروسازان و شرکتهای وابسته است.
در حالی که بسیاری از خطوط تولید کشور با کمبود قطعه، محدودیت ارزی و افت تیراژ روبهرو هستند، شرکتهای دولتی و خصوصی با شور و شوق در هر سه نمایشگاه حاضر شدند. همان خودروها، همان مدیران، همان غرفهها و همان شعارهای تکراری. گویا هدف نه رونق بازار است، نه جذب سرمایهگذار؛ بلکه پر کردن جدول گزارش عملکرد روابط عمومیها و اثبات اینکه “ما هم هستیم” برای مدیران بالادستی است.
سؤال ساده، اما جدی است: در کشوری که مردم برای خرید یک خودرو باید چند ده میلیون تومان بیشتر از قیمت رسمی بپردازند و ماهها منتظر تحویل بمانند، برگزاردهند پشت نورافکنها پنهان شوند. سه نمایشگاه پیاپی فقط یک پیام دارد: بودجه هست، برنامه نیست. شور هست، شعور نه؛ و در نهایت، وقتی کشوری با ظرفیت محدود تولید و بازار اشباعشده، سه نمایشگاه پشت سر هم برگزار میکند، معنایش روشن است: نمایش نه برای مردم، بلکه برای خود برگزارکنندگان است. برای اینکه بگویند «ما فعالیم»، در حالی که بازار عملاً در رکود است و مردم در صف تحویل خودروهایشان گرفتارند. این نمایشها شاید برای چند ساعت سالنها را روشن کند، اما تاریکی بیبرنامگی در صنعت خودرو ایران همچنان پابرجاست.
پی نوشت مهم : به دلیل عدم اعتقاد نویسنده به این نمایشگاه های پوچ و خالی از نمایش تصاویر و قرار دادن آنها در خبر خودداری شده است .