شبهای دهه شصت، شبهای شنبه؛ یک قاب ثابت توجه بیننده را جلب میکرد؛ آیتالله عبدالله جوادی آملی بدون آنکه “تکیه” بدهد، در میانه تصویر نشسته بود و دو “محافظ”، آرام و بیحرکت، در دو سوی او دیده میشدند، نشانی از جدیت و حفاظت و ترسِ از دست دادن این سرمایه بزرگ…!
اما عبدالله جوادی آملی، این سرمایه بزرگ جمهوری اسلامی کیست؟
به گزارش تابناک، در اهمیت “عبدالله جوادی آملی” همین بس که یکی از چند شخصیت نظام بود که «برنامه ثابت تلویزیونی» داشتند و سخنرانی هایش به مانند رهبران انقلاب بطور ثابت از تلویزیون پخش میشد. فقیهی که فلسفه، عرفان، تفسیر، فقه و سیاست را همزمان با خود حمل میکرد.
نام آیت الله جوادی آملی این روزها دوباره در اخبار شنیده میشود، قرار است این فقیه سالخورده و انقلابی که از معدود بازماندگان نسل اول انقلاب اسلامی است، بر پیکر رهبر شهید در قم نماز بگذارد، این نماز وداع و خداحافظی، نشانهای از جایگاه فکری و تاریخی مردی بود که سالهاست در ادبیات سیاسی و حوزوی، از او با عنوان «فیلسوف نظام» یاد با بسیاری از شاگردان علامه، در یک نکته دیگر هم بود؛ او هیچوقت فلسفه را از فقه جدا نکرد.