٠٩ ارديبهشت ١٣٩٧
بازیهای رایانهای علاوه بر سرگرم کردن کاربران درعمل کاربردهای متنوعی نیز دارند. از جمله این کاربردها استفاده از جنبههای آموزشی است که بویژه در بازیهای سبک آموزشی نقش پررنگی دارد.
کیوان صالحی و راضیه شفایی از جمله محققانی هستند که در ایران درباره نقش سرگرمی و بازی در آموزش به مطالعات و پژوهشهای علمی دست زدند. نتیجه این مطالعات در کتابی تحت عنوان «سرگرمی و بازی در آموزش» بازتاب داده شده است. شفایی یکی از نویسندگان این کتاب معتقد است بازیها تناسبات زیادی با یادگیری دارند که اگر برای استفاده از آنها برنامهریزی شود تبدیل به ابزار بینظیری میشوند که زمینهی عملیکردن و کاربست بسیاری از تئوریهای یادگیری را فراهم میکنند. از جمله این تناسبات مرحله به مرحله بودن، از آسان به سخت بودن، وجود سیستم بازخورد، امتیاز، پاداش و قابلیت تکرار است. به گفته این محقق، بازیهای دیجیتال میتوانند بازیکن را تا حد تسلط و تبحر پیش ببرند، در عین اینکه لذت و تفریحی که در انجام بازیها وجود دارد، در هیچ محیط یادگیری دیگری تجربهپذیر نیست.
شفایی دانشآموخته رشته تحقیقات آموزشی میگوید ویژگی بینظیر بازیهای دیجیتال امکان خلق محیطهای گوناگون یادگیری به صورت بیحد و حصر است. به گفته او بازی دیجیتال با گرافیک جذاب میتواند هرگونه محیط و ابزار مورد نیاز برای یادگیری را فراهم کند. محیطهای تعاملی بیخطر با قابلیت آزمون و خطا که در شرایط واقعی خلق آنها غیرممکن است. در عین حال امکان ساخت بازیهای سازندهگرایی در بازیهای دیجیتال بیشتر است در شرایطی که سایر رویکردهای بازی بیشتر بر رفتارگرایی تاکید دارند. همین طور باید به این نکته هم اشاره کرد که نسل امروز را بومیان دیجیتال مینامند. بیشک انسی که این نسل با بازیهای رایانهای دارند بیشتر از بازیهای سنتی است؛ هرچند ممکن است انتقاداتی هم به این موضوع وارد باشد اما به هر حال واقعیتی است که باید بر اساس آن دست به اقدام زد.