ساخته جدید زک کرگر یک از بهترینهای ژانر وحشت است
مثل ساختهی پیشین زک کرگر، Barbarian، فیلم Weapons نیز آمیزهای است از بیرحمی لذتبخش، شگفتیهای پیدرپی، طنزی بیپروا و فضایی که نفرینشدگی در تار و پود آن جریان دارد. با این حال، اگر Barbarian بیشتر شبیه سه فیلم جداگانه بود که روی هم چسبانده شدهاند، Weapons انسجام خیرهکنندهای دارد. هرچند همچنان از روایت فصلبندیشده استفاده میکند، اما در نهایت یک کابوس یکپارچه و منسجم را پیش چشم مخاطب میگذارد. ساختاری که در دستانی کممهارت میتوانست صرفاً یک ترفند نمایشی جلوه کند، در کار کرگر با دقتی مثالزدنی به ابزاری بدل میشود برای تشدید هراس، تنش و درگیر کردن عاطفی تماشاگر؛ هر بخش همچون قطعهای تنظیمشده با وسواس، پلهپله بار روانی فیلم را سنگینتر میکند. در ادامه با نقد فیلم Weapons همراه ویجیاتو باشید.
داستان فیلم Weapons روایتی چندلایه ارائه میدهد که همچون گردابی به دور یک معمای هولناک میچرخد: ناپدید شدن ناگهانی ۱۷ دانشآموز در شهری آرام در آمریکا، درست در ساعت ۲:۱۷ بامداد؛ هنگامی که همگی بیهیچ نشانهای تختهایشان را ترک کردهاند. با گسترش موج اندوه، سوءظن و هذیانزدگی در دل جامعه، فیلم داستان مجموعهای از شخصیتهای ظاهراً بیارتباط را دنبال میکند که سرانجام در هم تنیده شده و حقیقتی شوم و مشترک را آشکار میسازند. با هر فصل، وحشت عمق بیشتری مییابد و فیلم پلهپله به سوی نقطهی اوج شوکآور و قواعدشکنانهای پیش میرود که مشابهش پیشتر بر پردهی سینما دیده نشده است.