The Accountant 2 یکی از آن فیلمهایی است که صرفا وجود دارد، بدون دلیل یا منطق خاصی.
نه سال گذشته و «بن افلک» دوباره بازگشته؛ اینبار نیز با همان مأموریت، همان چهرهی بیاحساس، و همان اسلحه تهاجمیاش. هیچکس دلتنگ این بازگشت نبود، اما اینک فیلم The Accountant 2 پیش روی ماست. فیلم نخست «گاوین اُکانر»، یک بهرهکشی تمامعیار از اختلال اوتیسم، اثری بود عمیقا ابلهانه. اما موفقیت غیرمنتظرهاش راه را برای دنبالهای گشود که افلک و «جان برنتال» را در اپیزودی از یک سیتکام جا میدهد؛ سیتکامی که در پوشش فانتزی مردانگی فیلمهایی چون Sound of Freedom پنهان شده. این ترکیب فاجعهبار، آن اندک شیمی میان بازیگران اصلی را در دل اکشنی پرهیاهو، جهانبینیهایی مشکوک، و روایتی هر دم کلیشهایتر دفن میکند. با نقد فیلم The Accountant 2 همراه ویجیاتو باشید.
فیلم The Accountant 2 بر دو باور بنیادی فیلم اول پافشاری میکند: نخست، اینکه تماشای گفتوگوی یک فرد مبتلا به اوتیسم با فردی که اوتیسم ندارد ذاتاً خندهدار است؛ و دوم، اینکه نباید اوتیسم را به سخره گرفت، چراکه اوتیسم تو را بدل میکند به والاترین آرمانی که یک بلاکباستر آمریکایی قادر به تصورش است: اَبَر-سرباز.