گاهی شاید لازم باشد از خود بپرسیم پایانِ این حجم از ضعف کجا خواهد بود؟ یک انسان در کدام مرحله میتواند به خود بگوید که بس است؟! کجا آن تلنگر فلسفی را خواهد خورد که آیا من در حال تولید آثار بیش از حد ضعیف (زباله) هستم؟ کجا و چگونه میشود بس کرد؟ این سوالی است که سازندگان فیلم Scary Movie 2026 میبایست از خود میپرسیدند. من بلد نیستم و نمیدانم چگونه میشود یک فیلم (!) بسیار ضعیف را نقد کرد. به قول بزرگان این کار با فیلمی مواجه شدهایم که اصلا ما قبل نقد است. چنین آثاری میبایست در ذهن سازنده کنسل میشد و هرگز به مرحلهای نمیرسید که یک منتقد برایش قلم بزند.
Scary Movie از همان ابتدا قرار نبود فیلمی جدی باشد. این مجموعه بر پایه مسخره کردن فیلمهای ترسناک، کلیشههای ژانر وحشت و البته هر چیزی که بتوان از آن یک شوخی دو دقیقهای بیرون کشید، شکل گرفت و در مقاطعی نیز توانست همین لودگی را به سرگرمی تبدیل کند. اما مسئله از جایی آغاز میشود که یک فرمول موفق آنقدر ادامه پیدا کند که دیگر چیزی برای گفتن باقی نمانده باشد. حالا در سال ۲۰۲۶ دوباره با Scary Movie طرف هستیم؛ بازگشتی که ظاهراً قرار است نسل جدیدی از فیلمهای ترسناک را دست بیاندازد، اما مشکل اینجاست که خود فیلم بیشتر از آنکه شبیه یک پارودی باشد، شبیه یک شوخی کشدار با مخاطبی است که هنوز نفهمیده باید کجا بخندد. فیلم از همان ابتدا مجموعهای از ارجاعات، شوخیهای جنسی، لودگی و تقلید از آثار مشهور را کنار هم میچیند و امیدوار است حاصل آن چیزی به نام کمدی باشد. البته اگر تعریف ما از کمدی این باشد که هر چند دقیقه یک نفر زمین بخورد، داد بزند، فحش بدهد یا اتفاقی عجیب برایش بیفتد، بله؛ با یک شاهکار کمدی مواجهیم! اما اگر کمدی را کمی جدیتر بگیریم، همان چند دقیقه ابتدایی کافی است تا بفهمیم قرار است نزدیک به دو ساعت از عمرمان را صرف تماشای فیلمی کنیم که حتی خودش هم نمیداند چرا ساخته شده است.