سقوط یک هیولا تا تولد یک قهرمان؟
تصور کنید در سینمایی تاریک نشستهاید و منتظر بازگشت آن حس تعلیق خفقانآور سال ۱۹۸۷ هستید؛ همان لحظهای که آرنولد شوارتزنگر در میان گل و لای پنهان شده بود و ما فقط لرزش نامرئی هوا را میدیدیم. اما به جای آن، با داستانی روبرو میشوید که بیشتر شبیه به درامهای نوجوانانه شبکه دیزنی است تا یک اثر علمی-تخیلی وحشت. فیلم Predator: Badlands از همان دقایق ابتدایی به ما سیلی میزند؛ سیلی محکمی که نشان میدهد هالیوود چگونه میتواند با دستهای خودش، میراثی خونین و باشکوه را به نفع فروش اسباببازی و جلب رضایت مخاطبان نوجوان، سلاخی کند.
دن تراکتنبرگ که با فیلم قبلیاش کورسوی امیدی در دل هواداران روشن کرده بود، این بار در مسیر Badlands راه را به کل گم کرده است. او به جای عمق بخشیدن به وحشت، سراغ «توضیح دادن» رفته است و همانطور که هر طرفدار سری Predator میداند، توضیح دادن بیش از حد در دنیای وحشت، یعنی مرگ اتمسفر. با نقد فیلم Predator: Badlands همراه ویجیاتو باشید.