فراتر از یک فیلم اکشن ساده
۳۰ سال از اکران اثر شاهکار مایکل مان میگذرد. وقتی صحبت از نقد فیلم Heat به میان میآید، اغلب تحلیلها در سطح یک اکشن پلیسی باقی میمانند، اما حقیقت اینجاست که این اثر، تلفیقی دقیق و وسواسگونه از سبک و محتوا است که مرزهای ژانر جنایی را درنوردیده و به یک درام سمفونیک بدل شده است. مایکل مان در سال ۱۹۷۹، پیشنویسی ۱۸۰ صفحهای برای فیلمی نوشت که اشتیاق عجیبی برای ساختن آن داشت. دو سال بعد، پس از کارگردانی فیلم نئو-نوآر «سارق» (Thief)، او فیلمنامه را بازنویسی کرد و علناً درباره آن سخن گفت، به این امید که کارگردانی پیدا شود تا سکان هدایت پروژه را در دست بگیرد.
متاسفانه برای مان، هیچ خریداری در افق دیده نمیشد و حتی دوست نزدیکش، والتر هیل، پیشنهاد کارگردانی آن را در اواخر دهه ۱۹۸۰ رد کرد. اما به نظر میرسید بخت با مان یار است؛ چرا که به لطف موفقیت سریال درام جنایی شبکه NBC یعنی «Miami Vice» (که او تهیهکننده اجراییاش بود) و سریال «Crime Story» اثر چاک آدامسون، شبکه تشنه محتوای بیشتری بود و فرصتی را در اختیار کارگردان قرار داد که او با کمال میل پذیرفت: فرصت تولید یک نمایش جنایی دیگر.