در کوچهپسکوچههای شهر لاجوردی سپاهان و در روزگاری که خواندن و نوشتن برای مردم آرزو بود، کودکی به دنیا آمد که به وادی طرح و نقش و رنگ گام نهاد. او اگرچه عاشق طبیعت بوده و آموزههایش بیش از هرچیز حاصل طبیعت است و در بسیاری از تکنیکها معلم خود بوده است، اما با هنر و احساس پدرانه عیسی بهادری در هنرستان هنرهای زیبا پرورده شد و از محمد معیری و محمدعلی صفا مشق کرد و با نقاشی از ابنیه تاریخی اصفهان آنها را از زوایای مختلف جاودانه ساخت و آشنایی با علی رخسار از شاگردان کمالالملک او را به اقلیم رؤیایی رخسارهها کشاند.
عباسعلی پورصفا انسان و معماری را به زیبایی گره زد و مردم کوی و برزن را با همه احساساتی که در چهره داشتند، نقاشی کرد. زیبایی، عمق، رنگ و حرکت در نقاشیهای استاد عباسعلی پورصفا موج میزند، نقاشیهایی که برآمده از شیوههای زندگی، لباسهای فراموششده، مردم کوچنشین و آداب و رسوم رنگباخته است؛ یعنی هر آنچه امروز دنیای آهن و ماشین در خود فروبرده است.
آنچه میخوانید گفتوگوی اختصاصی اصفهان زیبا با «ثریا پورصفا» فرزند شادروان «استاد عباسعلی پورصفا» درباره زندگی و آثار پدرش است.