از نظر من وقتی انسان بعد از گذارندن پیچیدگی های زندگی به این نتیجه می رسد که برای زنده ماندن به دم و بازدمی وابسته است، دیگر چه اولویت هایی جز خانواده و میهن برایش باقی می ماند؟ چند سالی است که معیار من در ارتباط با افراد مختلف، سنجش میهن پرستی آن ها است.

دیوارهای پالایشگاه آبادان امروز دو روایت را در خود جای داده است: فریاد دکتر فاطمی که استعمار را شرمسار کرد، و رد گلوله‌هایی که دشمن متجاوز را به زانو درآورد. در ایران، میهن‌پرستی نه در شعار که در عمل معنا پیدا میکند؛ در کارگری که میان آتش به تعمیر دستگاه‌ها ادامه داد و در دانشمندی که از حقوق ملی دفاع کرد.با یادی از دکتر حسین فاطمی، مردی که یکی از نماد های میهن‌پرستی ایران عزیز است.