به گزارش خبرآنلاین، به نقل از دیجیاتو، تاریخ تکنولوژی پر از پارادوکسهای شگفتانگیز است. یکی از بزرگترین این پارادوکسها این است که ویرانگرترین دورانهای تاریخ بشر یعنی جنگ جهانی دوم و دوران پرالتهاب جنگ سرد، بزرگترین موتور محرک برای پیشرفتهای علمی بودهاند.
در روزهایی که سایه جنگها و آتشبسها در سراسر جهان حس میشود، میخواهیم به سراغ روایتهای جذابی برویم که نشان میدهند چگونه علم، راه خود را از میدانهای مین و سیلوهای هستهای، به آشپزخانهها و اتاقخوابهای ما باز کرد.
از رادارهای بمبافکن تا گرم کردن پیتزای دیشب
سال ۱۹۴۵ است. جنگ جهانی دوم به روزهای پایانی خود نزدیک میشود. در آزمایشگاههای شرکت «ریتیون» (Raytheon) در آمریکا، مهندسی خودآموخته به نام «پرسی اسپنسر» در حال کار روی دستگاهی به نام «مگنترون» (Magnetron) است. مگنترونها قلب تپنده سیستمهای راداری بودند؛ لامپهای خلأ قدرتمندی که امواج مایکروویو را برای شناسایی جنگندهها و زیردریاییهای دشمن تولید میکردند. در واقع، رادارها با انتشار امواجی با فرکانسهای خاص، مانند f=۲.۴۵ GHz، و محاسبه زمان بازگشت آنها با استفاده از سرعت نور (c=۳×۱۰۸ m/s)، موقعیت دشمن را ردیابیکه اکنون در حال خواندن این مقاله روی آن هستید، فرزند مستقیم ترس از جنگ هستهای است. در اواخر دهه ۱۹۶۰، وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) نگران بود که در صورت حمله اتمی شوروی، سیستمهای ارتباطی متمرکز آمریکا نابود شوند. آنها به شبکهای نیاز داشتند که «مرکز» نداشته باشد؛ شبکهای که حتی اگر نیمی از شهرهای آمریکا با خاک یکسان میشدند، کامپیوترهای باقیمانده در پایگاههای نظامی همچنان بتوانند با هم تبادل اطلاعات کنند.
پروژه ARPANET با همین هدف متولد شد. این شبکه اطلاعات را به بستههای کوچک (Packets) تقسیم میکرد و از مسیرهای مختلف به مقصد میفرستاد. اگر یک گره (Node) در شبکه نابود میشد، اطلاعات مسیر دیگری را برای رسیدن به مقصد پیدا میکردند. این سیستم ارتباطی غیرقابل نابودی، به مرور زمان از انحصار ارتش خارج شد، به دانشگاهها رسید و در نهایت تبدیل به شبکه جهانی وب (World Wide Web) شد. اینترنتی که برای هدایت ضدحملات هستهای طراحی شده بود، امروز بستر ارتباط انسانها، آموزش، تجارت و سرگرمی است.
۵۸۵۸