«من توپ را دوست دارم» این جمله شاید وجهتشابه تمام مربیان وافراد معتقد به فلسفه مالکیتی در فوتبال است. علاقه به توپ، حفظ و گردش آن، مشخصههایی هستند که تمام این افراد در سخنان خودشان از آنها استفاه میکنند. ژاوی هرناندز، بازیکن باسابقه و مربی فعلی تیم بارسلونا در مصاحبه با سایت «صدای مربیان» فلسفه مالکیتی خودش را اینگونه توضیح داده است: «مهمترین و زیباترین نکته در فوتبال، دراختیارداشتن توپ است. مالکیت توپ برای حملهکردن و تسلط بر بازی لازم است. دوست دارم تیم من مالک توپ باشد و هنگامی که توپ را نداریم، باور کنید که برای من عذابآور است. ما باید از طریق پاسهای مداوم توپ را حفظ کرده و به دروازه حریف حمله کنیم. من به بازیکنانم آموزش میدهم که از توپ و دراختیارداشتن آن لذت ببرند.»
ژاوی یکی از پیروان مکتب فوتبال مالکیتی است. مکتبی که اگر بخواهیم ریشه آن را بررسی کنیم، باید به فلسفه توتال فوتبال رجوع کنیم.
با اینکه مربیانی قبل از رینوس میشل این سبک را ابداع کردند، اما به کمالرسانندگان این فلسفه را باید رینوس میشل و یوهان کرویف دانست.
این دو مربی توتال فوتبال سبکی شناور با حفظ مالکیت و جابهجاییهای فراوان را در فوتبال تثبیت کردند.
پس از یوهان کرویف، یکی از بهترین شاگردان او یعنی پپگواردیولا ادامهدهنده راه او بود. گواردیولا سبک توتال فوتبال مورد نظر یوهان کرویف را با کمی تغییرات تبدیل به تیکی تاکا، سبک معروف خود در بارسلونا کرد.
بارسلونا در سال 2008 که البته به گفته آریگو ساکی یکی از بهترین تیمهای تاریخ فوتبال است، اوج شکوه وعظمت این فلسفه بود و شاید زیباترین نوع فوتبال مالکانه را به نمایش گذاشت.
یکی از شاگردان پپگواردیولا یعنی ژاوی هرناندز نیز اکنون ادامهدهنده راه و فلسفه اوست و همانطور که در ابتدای مقاله اشاره شد، فلسفهای کاملا شبیه به گواردیولا را در ذهن دارد.