روزنامهنگاری سینمایی و نقد فیلم همواره به عنوان یکی از مجراهای ورود به سینما بوده است، اما این سوال همچنان باقیست که با وجود علاقه فعالان بسیاری از صنفهای سینما برای تجربه فیلمسازی و کارگردانی، چرا همواره فقط منتقدان مورد چنین اتهامی قرار میگیرند؟
سوره سینما: در طول تاریخ نقد فیلم در ایران، منتقدان همواره با یک اتهام از سوی فیلمسازان روبهرو بودهاند و آن اینکه؛ منتقدانِ فیلم جماعتی عشق فیلمسازیاند که به دلیل عدم دستیابی به هدف اصلی خود به نقد فیلم روی آوردهاند. حالا اما فارغ از درستی یا غلطی این توصیف و پاسخ منتقدان به این اتهام در طول تاریخ سینمای ایران، آیا منتقدانی که به فیلمسازی روی آوردن فیلمسازان موفقی شدند یا خیر؟
شاید «پرویز نوری» را بتوان از قدیمیترین منتقدان سینمایی پیش از انقلاب دانست که فعالیت سینماییشان پس از انقلاب هم ادامه داشت. تجربه کارگردانی نوری که تجربه سردبیری «ستاره سینما» را در کارنامه داشت در سالهای پیش از انقلاب در آثاری مانند «سه تا جاهل»، «حکیم باشی» و «عیالوار» چیزی فراتر از اندازههای یک فیلمفارسیساز نشد و آخرین فیلمش را هم دو سال پس از پیروزی انقلاب ساخت و فیلمسازی را کنار گذاشت و همان نقدفیلم را ادامه داد.