۱۳۹۸/۰۵/۱۹
آنچه رحمت امینی از این متن میبیند، بر سنگهای ناهمگون بنا میشود. او به قول منتقدان ادبی، ساختار عناصر نقیضین را مد نظر دارد. به بیانی دیگر، اصول سه گانه ارسطویی (وحدت زمان، مکان، موضوع) را به راحتی کنار میگذارد.
امید بی نیاز* – «استاد نوروز»، پینهدوزِ روزگار قجری، دو زن دارد. حالا به دنبالِ ازدواج سوم است. این خط کلی داستانِ نمایش جدید رحمت امینی است. متن را احمد کمال الوزاره محمودی در قرن قبل (1298) نوشته و حامد مکملی به بازنویسی اش پرداخته است.
کارگردان، به جای اینکه اجرایش را به دوران قجری، یا زمان ما، سنجاق کند، راه سومی را می رود. «زمان» در این راه سوم رها، مه زده، سوررئال، سیال و خالی از تیک تاک عقربههاست. اساساً، کِسوتی که بر قامت کاراکتر محوری (پینه دوز) دوخته می شود، تاریخی یا زمانمند است. ولی اجرا به هیچ وجه، پایبند زمان نیست. مثلاً در جایی از کارتخوان استفاده میشود؛ شیئی که کالای خاصِ دهه، یا نیم دهه پیش است. این نکتهها از نشانهگذاریهای خلاقه نمایش است؛ حتی فراتر از آن باید به هوش کارگردان تبریک گفت!