برچسب امید بی‌نیاز

نمایش«وصیت‌نامه خانم سارا» از سه گوشه نگاه جای دیدن دارد، متن صحنه‌ای (تز) تعامل با متن صحنه‌ای (آنتی تز) و نمود متن صحنه‌ای در رفتار دراماتیک (سنتز)، این نمایش که همین روزها در تالار استاد انتظامی خانه هنرمندان به روی صحنه می‌رود، از نوشته‌های دکتر نغمه ثمینی است.

«خاطره‌ای به نام تو» نوشتۀ داریوش نصیری و مرتضی زیوری به تازگی از سوی نشر آناپنا منتشر شده است. داریوش نصیری، نویسنده، منتقد، کارگردان و بازیگر تئاتر ایران، پیش از این اثر یاد شده را در قالب نمایشنامه‌خوانی اجرا کرده است.

نمایش «ترنج» که اینروزها درمرکز تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان (پارک لاله) اجرا می‌شود، نوشتۀ افسانه زمانی، نسرین خنجری و تولید گروه تئاتر «آرین» است.

«ایستگاه ابری» در نگاهی کلی، تئاتری تجربی است. این نمایش، نوشته و کار علیرضا کلاهچیان است. دو خلبان، هم کلاسی بوده اند، در یک کالج نظامی آموزش دیده اند؛ در واقع دو دوست قدیمی، باعث سقوط همدیگر شده اند، حالا هم مرده اند! زمان منطبق بر درام، نه دنیای واقعی، بلکه اتمسفری برزخی است.

آنچه رحمت امینی از این متن می‌بیند، بر سنگ‌های ناهمگون بنا می‌شود. او به قول منتقدان ادبی، ساختار عناصر نقیضین را مد نظر دارد. به بیانی دیگر، اصول سه گانه ارسطویی (وحدت زمان، مکان، موضوع) را به راحتی کنار می‌گذارد.

یادداشت‌های امید بی‌نیاز با عناوین «بازنده خیابان ارواح» و «روزنامه تیاتر و ستون‌نویسان قرن بعد» که سال 1397 در آفتاب‌نیوز منتشر شد، به مرحله نهایی جشن امسال راه یافته و حائز رتبه اول و جایزه خانه تئاتر شدند.

نمایشنامه «شخصیت شفاهی» ندارد. از بیخ و بُن، ماهیتِ کلمه ای و «کاراکتر مکتوب» دارد. باید نوشته شود. دست به دست بچرخد؛ تا در محدوده ای بسته، نِسبت و نَسَبی با ادبِ شفاهی پیدا کند.

مرتضی فرشباف با «تومان» نشان می دهد که می تواند با ظرافتی خیره کننده، فیلم بسازد، اگر فیلمنامه ای خوب به دستش برسد، یا در فلسفه داستان و ادبیات داستانی مطالعه ای نو و یک خانه تکانی ذهنی داشته باشد. او در روایت سینمایی، استیلی گویا و تا حدودی خیره کننده دارد.