٠٥ آبان ١٣٩٣
خبرنامه دانشجویان ایران: بازیسازی که از زیرشاخههای صنعت سرگرمی است، جزو یکی از چهار صنعت پولساز دنیا به شمار میرود. صنعتی که روز به روز بر تعداد مخاطبانش افزوده و حیطهاش گستردهتر میشود. صنعتی که امروزه پا به پای هالیوود پیش رفته و حتی گهگاهی از آن پیشی میگیرد. از چنین صنعت پر درآمد و فراگیری که این روزها از یک سرگرمی صرف به ابزاری برای نمایش احساس، بازخوانی تاریخ و انتقال فرهنگ تبدیل شده، نمیتوان به سادگی چشم پوشی کرد یا نسبت به آن بیتفاوت بود.
اگر سالیان اولیه تأسس بنیاد ملی بازیهای رایانهای را «دوره گذار» بنامیم، بهتر میتوانیم به توصیف گذشته و نحوه پیوند آن به آینده صحبت کنیم. در دوره گذار، عناوین در خور توجهی عرضه شدند. شاید که هنوز هم نمیتوانستند آن طور که باید و شاید به رقابت با بازیهای روز خارجی بپردازند، اما با این وجود، به خوبی پیشرفتهایی را هم در عرصه داستانسرایی و به خصوص زمینههای فنی مثل گرافیک، طراحی شخصیت و گیمپلی شاهد بودیم. بازیهایی نظیر شمشیر نادر و عصر پهلوانان از این قبیل بازیها هستند.
در انتهای این مسیر گذار، بازی رایانهای «گرشاسب» ساخته شد و به نقل بسیاری از منتقدان و فعالان این عرصه،گرشاسب نقطه عطفی در صنعت بازیسازی کشور بود. این بازی از لحاظ فنی یک پله پیشرفت را به خود دیده بود و حرفهای جدیدی برای گفتن داشت. بازی در مجامع بینالمللی دیده و تحسین شد و هیاهویی در داخل کشور به راه انداخت. بسیاری این جریان را آغازگر دوره جدیدی از خودباوری برای بازیهای رایانهای در داخل کشور میدانند. پس از گرشاسب، بازیهای باکیفیت قابل قبول یکی پس از دیگری معرفی و به بازار عرضه میشدند. دو موتور بازیسازی «یو دی کی» و »یونیتی» که برای بازیسازان مستقل گزینههای ایدهآلی هستند به محبوبیت قابل توجهی در میان گروههای تازهکار داخلی دست پیدا کردند و آغازگر مسیر پیشرفت شدند.