به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حجتالاسلام رضا محمدی در توضیحی پیرامون مفاهیم اخلاقی، به تبیین جایگاه «خوف و رجا» (بیم و امید) و ضرورت حفظ تعادل میان این دو در زندگی مؤمنانه پرداخته است.
سوال: گفتند یک توضیح درباره خوف و رجا بدهید.
پاسخ: خوف یعنی ترس، رجا یعنی امید. معنای آن این است که انسان ضمن اینکه باید به رحمت خدا همیشه امیدوار باشد، اما این امید به رحمت او را وادار به گناه نکند. از مقام خدا هم خوف داشته باشد که نکند خدا به خاطر این گناه مرا نبخشد. بین این دو باشد؛ نه خوفش زیاد بشود، نه امیدش. بین ترس و امید باشد، بین خوف و رجا باشد. و این بهترین حالت مؤمن است؛ نه ناامید بشود که با این همه گناه که من کردم دیگر خدا مرا نمیبخشد، نه اینکه حالا یک اعمال خوبی انجام داده، مغرور بشود که خب من با این همه عمل خیری که دارم آیا خدا مرا نمیبخشد.
از امام صادق(علیه السلام) سؤال کردند: در پندنامه لقمان چه بود؟ فرمود: اعاجبی بود. عجیبترش این بود که به فرزندش فرمود: فرزندم، اگر در حال خدا را ملاقات کردی که گناه همه عالم به گردن توست، ثقلین جن و انس به گردن توست، باز هم از رحمت خدا ناامید نباش. و اگر هم در حال خدا را ملاقات کردی که به اندازه همه جن و انس عبادت کردی، باز هم مغرور نشو.
این شعر به نظرم خیلی زیباست راجع به خوف و رجا:
غرّه مشو که مرکب مردان مرد را
در سنگلاخ بادیه پی ها بریده اند
نومید هم مباش که رندان باده نوش
از یک نگاه گرم به مقصد رسیده اند
این شعر بیان خوف و رجا را خوب ترسیم میکند.
منبع:حوزه