این ایده در نگاه اول بیشتر شبیه داستانی علمیتخیلی است، اما در دهه ۱۹۶۰ به یکی از جنجالیترین بحثهای علوم اعصاب تبدیل شد. گروهی از دانشمندان تلاش کردند بفهمند حافظه دقیقاً کجا است: فقط در شبکههای عصبی مغز یا در لایهای عمیقتر از بدن زنده؟
به گزارش دیجیاتو، نقطه آغاز این ماجرا کرمی کوچک و شگفتانگیز بهنام پلاناریا بود. موجودی ساده با توانایی بازسازی حیرتآور که دانشمندان را وادار کرد یکی از بنیادیترین پرسشهای علم حافظه را دوباره جدی بگیرند.
کرمی کوچک با قدرتی باورنکردنی
پلاناریاها کرمهای پهن آبزی هستند؛ موجوداتی کوچک و ساده که شاید در نگاه اول چندان مهم بهنظر نرسند. اما پشت همین ظاهر ابتدایی، یک ویژگی مهم پنهان شده است: آنها مغزی ساده و دستگاه عصبی واقعی دارند. همین کافی بود تا پژوهشگران حوزه حافظه به آنها توجه کنند.
اما چیزی که پلاناریا را واقعاً شگفتانگیز میکند، فقط دستگاه عصبیاش نیست. قدرت اصلی این کرم در توانایی حیرتآورش برای بازسازی بدن است. اگر یک پلاناریا را از وسط ببرید، هر نیمه میتواند دوباره به یک کرم کامل تبدیل شود. حتی قطعهای بسیار کوچک از بدنش میتواند طی چند هفته دوباره موجودی کامل و زنده بسازد.
همین توانایی عجیب، پژوهشگران را به پرسشی مهم رساند: اگر پلاناریا پیش از بریده شدن چیزی را یاد گرفته باشد، بعد از بازسازی چه اتفاقی میافتد؟ آیا بدن تازهساختهشده هنوز اثری از آن تجربه را با خود دارد؟ این سؤال’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();