تمام شهر را آذین بستیم. قدم به قدم تابلو زدیم: «به سمت مسجد جامع اصفهان (میراث جهانی بشر)». ده روز تمام از 7 صبح تا 12 شب، دستهدسته شهروندان اصفهان و گردشگران ایرانی و خارجی به دیدن مسجد جامع اصفهان آمدند و راهنمایان گردشگری مستقر به ده زبان زنده دنیا برای هر گروه دهنفره گردشگران، جذابیتهای این بنا را روایت کردند. تصمیمگیران آب دستشان بود، زمین گذاشتند و گفتند که ورود موتورسیکلتها به مسجد جامع ممنوع است و پنجاه چشمه سرویس بهداشتی در سه محوطه میدان امام علی (ع) و محلههای اطراف برای استفاده شهروندان و گردشگران ساختند تا دیگر کسی فقط به خاطر این موضوع وارد مسجد نشود و دیگر بوی تعفنی از دستشوییهای مسجد به مشام نرسد! هیچ صدای گوشخراش بلندگویی در فضای مسجد نپیچید؛ به جایش سه نوبت در روز مکبرهای خوشصوت، اذان زنده گفتند. کالبد گرانقدر این بنای 1100 ساله آب و جارو شد و شلختگیهایش را زدودند. خجالت میکشم بگویم میتوانستیم همه این کارها را انجام دهیم، توان و امکاناتش را هم داریم؛ اما هیچکدام را انجام ندادیم و مهمترین میراث اصفهان، کالبد ارجمندی که میراث جهانی بشر است، در سکوت و غربت، دهمین سالگرد جهانیشدنش را جشن گرفت. فقط چند ده میراثدوستِ اهلدل از جمله معاون میراث فرهنگی استان اصفهان، صبح دهم تیرماه را به حضور در «تور شاهکارنمایی مسجد جامع عتیق اصفهان» و گفتوگو درباره برخی از شاهکارهای این بنا گذراندند. در متن پیش رو، روایتی از این روز و گفتوگو با عبدالرضا کارگر (سرپرست مسجد جامع اصفهان) و لیلا میرقدر (پژوهشگر حوزه موزه و گردشگری و استاد مدعو دانشگاه هنر اصفهان) را بخوانید.
