در بیش از یکسالی که کرونا در ایران، بیش از چهار پیک را پشتسر گذاشته، تقریبا هیچ صنفی مانند سینما متضرر نشده است. حجم تولیدات به کمتر از یکچهارم رسیده و بسیاری از سینماگران تلاش کردهاند به دلیل خانهنشینی اجباری مردم و تغییر سبک زندگی، به سمت شبکه نمایش خانگی کوچ کنند. سینماها هم طی 15 ماه اخیر، بیش از 10 ماه تعطیل بودهاند و در همان چند ماهی که فعالیت داشتهاند نیز با استقبال چندانی مواجه نشدهاند. به همین دلیل سینما، یکی از ضرر دهترین مشاغل دوران کرونا بوده است.
اقتصاد سینما طی این 15 ماه بهاندازهای نابود شده که حتی نتوانسته به رقم فروش 15 میلیارد تومان برسد، درحالیکه در شرایط نرمال، سینمای ایران طی 15 ماه باید بیش از 500 میلیارد تومان میفروخت. به دلیل تعطیلی سینماها، صاحبان فیلمها از نمایش آثارشان امتناع کرده و همین سبب شد تا هماکنون نزدیک به 150 فیلم در صف اکران منتظر نمایش باشند. این ترافیک بدونسابقه در سینمای ایران سبب شده تا یکسال تمام اکران سینماها پیشفروش شود؛ ضمن آنکه مشخص نیست تکلیف اکران فیلمهایی که طی سال گذشته و امسال جلوی دوربین رفتهاند چیست؟
معضل کنونی سینمای ایران برخلاف دیگر مشاغل، با یک بازگشایی ساده حل نخواهد شد. هماکنون برخی از سینماهای کشور که تعدادشان کم هم نیست، ترجیح دادهاند طی 15 ماه اخیر تعطیل بمانند، عدهای تقاضای تغییر مالکیت دادهاند و برخی دیگر هم با تعدیل سنگین نیرو مواجه شدهاند. این آسیبها سبب شده ناامنیهای صنفی سینما، به اوج خود برسد؛ ناامنیهایی که با انفعال وزارت ارشاد و سازمان سینمایی، نگرانیهایی را در مورد آینده این صنف به وجود آورده است. نگرانی از بابت اینکه بهجز معدود بازیگران طراز اول سینما، مابقی اعضای این صنف که حدود 8 هزار نفر (به استثنای اعضای خانوادهشان) هستند، هیچ تضمینی برای آینده شغلیشان ندارند و این نگرانی با اطمینان از بیخیالی نهادهای ذیربط، شکل وحشتناکتری به خود گرفته است.