زندگی اویس آمیزهای شگفتانگیز از پارسایی، طاعت پنهان، ایثار، مراقبت از مادر و در نهایت وفاداری تا پای جان در رکاب ولایت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع) است.
به گزارش خبرنگار مهر،تاریخ اسلام مالامال از چهرههایی است که اگرچه در زمانه خود در زمره حاکمان، متمولان یا صاحبان قدرتهای ظاهری نبودهاند، اما به واسطه عمق ایمان، طهارت نفس و ارادت قلبی به ساحت منور نبوی و علوی، نامی جاودان بر جریده عالم ثبت کردهاند.
ابوعمرو اویس بن عامر قرنی، از تیره «قرن» که شاخهای از قبیله یمانی بزرگ «بنیمراد» (از قبیله بزرگتر مذحج) بود، یکی از درخشانترین و در عین حال متمایزترین این چهرههاست. او که در کلام معصومین و تواریخ فریقین به عنوان «سید التابعین» (سرآمد نسل بعد از صحابه) و یکی از «زهاد ثمانیه» (زاهدان هشتگانه صدر اسلام) شناخته میشود، نمونهای بیبدیل از ارتباط روحی و پیوند قلبی با پیامبر اکرم (ص) است؛ پیوندی که مرزهای جغرافیایی و دوری مسافت را درنوردید و او را بدون آنکه هرگز جمال ظاهری رسول خدا (ص) را زیارت کند، در بالاترین مراتب تقرب و محرمیت اسرار قرار داد.