عکسها خاموشاند و آوا ندارند؛ وگرنه میشد از لابهلای تکتک آنها صدای ضجه و فریادهای خفه شده، رنجها و مصیبتهای ناتمام و غم و اندوه سالهای متمادی را شنید. عکسها یادآور اتفاقی تلخ و شوم هستند و تکتکشان خشونت علیه زنان را روایت میکنند؛ خشونتی به نام اسیدپاشی که در سالهای اخیر قربانیان زیادی گرفته […]
عکسها خاموشاند و آوا ندارند؛ وگرنه میشد از لابهلای تکتک آنها صدای ضجه و فریادهای خفه شده، رنجها و مصیبتهای ناتمام و غم و اندوه سالهای متمادی را شنید. عکسها یادآور اتفاقی تلخ و شوم هستند و تکتکشان خشونت علیه زنان را روایت میکنند؛ خشونتی به نام اسیدپاشی که در سالهای اخیر قربانیان زیادی گرفته و ردپایش هنوز پابرجاست. قربانیان اسیدپاشی، حالا با لباسهای رنگارنگ و دستدوزی شده جلوی لنز دوربین ظاهر میشوند و به آن لبخند میزنند تا تجربه جدید و نویی را آغاز کنند و به جامعه بگویند این حجم از خشونت نمیتواند آنها را خانهنشین و از حضور در جامعه منعشان کند. آمن خادمی، طراح لباسی که برای اولین بار ایده مدلینگ قربانیان اسیدپاشی را مطرح کرده، در گفتوگویی از انگیزه و هدف این کار میگوید. به اعتقاد او، ذات زن فارغ از زیباییهای ظاهری که دارد، زیباست. کسی که بر صورت زن اسید میپاشد، میخواهد به گمان خود زیبایی او را سلب کند. خادمی اولین کار خود را از معصومه عطایی شروع کرد؛ زن جوانی که نزدیک به ده سال پیش، از سوی پدر شوهرش به دلیل بیتوجهی به اصرارهای او مبنی بر ادامه زندگی با پسرش، قربانی اسیدپاشی شد و چشمهایش را از دست داد.