یادداشتی بر کتاب «رقابت یا همکاری؟»؛
مدرسه در سرزمین آفتاب تابان
بازاندیشی در فلسفه آموزش از دریچه تجربه ژاپن
در گفتوگوهای کتاب، بارها بر این نکته تأکید میشود که مدارس ژاپن تنها محلی برای آموزش خواندن، نوشتن یا ریاضیات نیستند، بلکه فضایی برای یادگیری زندگی جمعی به شمار میآیند. کودکان از همان سالهای نخست مدرسه، مسئولیت نظافت کلاس، همکاری در فعالیتهای گروهی، حل تعارضها و احترام به دیگران را تجربه میکنند
سرویس دینواندیشه خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) الهام عبادتی: کمتر موضوعی در حوزه تعلیم و تربیت به اندازه نسبت «رقابت» و «همکاری» محل مناقشه بوده است. از یک سو، نظامهای آموزشی مدرن، بهویژه در جوامع صنعتی، سالها بر این باور استوار بودهاند که رقابت، انگیزه پیشرفت، نوآوری و موفقیت فردی را تقویت میکند. از سوی دیگر، پژوهشهای جدید در روانشناسی تربیتی، جامعهشناسی آموزش و مطالعات فرهنگی نشان دادهاند که یادگیری پایدار، پرورش مهارتهای اجتماعی و شکلگیری شخصیت، بیش از آنکه محصول رقابت فردی باشند، در بستر همکاری، مشارکت و تعامل جمعی شکل میگیرند.
کتاب «رقابت یا همکاری؟» نوشته تاکه او دوای، کاترین لوئیس، یوکی کو سوگا و یوشی یوکی ماتسودا و ترجمه محمدرضا سرکارآرانی، نائومی شیمیزو و تویوکو موریتا که توسط نشر نی منتشر شده، در متن همین گفتوگوی جهانی قرار میگیرد و میکوشد با مقایسه فرهنگ آموزشی ژاپن و آمریکا، به این پرسش بنیادین پاسخ دهد که مدرسه موفق، چه انسانی را پرورش میدهد.