اقتصاد۲۴- در میانه آتشبسی شکننده که بیش از پایان جنگ، به تعویق افتادن یک رویارویی بزرگتر را به نمایش گذاشت؛ دونالد ترامپ با تمدید آتشبس و باز گذاشتن پایان آن، بر ابهامات موجود در عرصه سیاسی و بینالمللی افزوده است. در عین حال با اصرار به تداوم محاصره دریایی ایران از یک تغییر تاکتیکی در راهبرد آمریکا علیه ایران رونمایی کرده است. تغییری که به جای تکیه بر جنگ مستقیم، بر تشدید فشار اقتصادی با محوریت محدودسازی صادرات نفت و کنترل مسیرهای دریایی متمرکز است. در این چارچوب، «محاصره دریایی» راهبردی است که بنا دارد بدون شلیک گلوله، نفس اقتصاد ایران را به شماره بیندازد. اما پرسش کلیدی اینجاست: آیا چنین سناریویی واقعاً توان فروپاشی اقتصاد ایران را دارد یا صرفاً نسخهای دیگر از همان فشارهای حداکثری سالهای پیشین است؟
تحلیلهایی از این دست که هدف آمریکا نه جنگ، بلکه فرسایش تدریجی اقتصاد ایران است، بر یک واقعیت مهم تکیه دارند که هزینههای جنگ برای همه طرفها بالا و پیشبینیناپذیر است، اما فشار اقتصادی میتواند در بلندمدت، بیسر و صدا و مداوم عمل کند. در این نگاه، محاصره دریایی ابزار تکمیلی سیاست «فشار حداکثری» است؛ تلاشی برای بستن شریان اصلی درآمدی ایران یعنی نفت.