با این ماسکهایی که امروزه همهجا را فراگرفته، لبخند زدن نامرئی شده است. ایتالیا، به همراه حداقل پنجاه کشور دیگر، پوشیدن ماسک را در بیشتر مکانهای عمومی اجباری کرده و ایتالیاییهایی که من هماکنون با آنها در یکی از روستاهای توسکانی زندگی میکنم و بیشترشان هم مسن هستند، به طرز غیرمعمولی در رعایت این مقرّرات بهداشتی سختگیر بودهاند. همانطور که باید هم باشند.
اما همچنان که ماسک زدن میرود که به رویهای جهانی بدل شود، با خود فکر میکنم آیا سیاستگذاران و دانشمندان با آن منطق تکنوکراتمآبانه و خشکشان واقعاً میدانند که جامعه را از چه چیزی محروم میکنند، هرچند موقتی باشد. دولتها دارند بهسوی خلق جهانی بدون لبخند پیش میروند، یعنی جهانی که در آن ما یکی از اساسیترین ابزارهای انسانی مشترک برای ابراز احساساتمان را از دست خواهیم داد و کسی هم نمیداند این وضعیت قرار است چقدر طول بکشد.