اقتصاد ۲۴ – نخستینبار با سفر شی جین پینگ، رئیسجمهور جمهوری خلق چین، به ایران در سال ۱۳۹۴ باب گفتگو برای عقد قراردادی ۲۵ ساله میان دو کشور در محافل خصوصی مطرح شد، اما تا چهار سال بعد نه دیگر کسی حرفی از توافق زد و نه رسانهها خبر تازهای از آن منتشر کردند، دولت وقت جمهوری اسلامی در آن مقطع درگیر مذاکره با ۵+۱ برای رسیدن به توافقی بود که «برجام» نام گرفت و شاید همین امر از دلایل انتقال مقطعی پرونده این قرارداد از روی میز دو کشور به کشوی نگهداری اسناد به شمار میرفت، هرچند برخی از کارشناسان نظری خلاف این را مطرح میکنند.
از سال ۱۳۹۸ و با خروج آمریکا از برجام و اعمال تحریمهای متعدد علیه ایران، نگاهها متوجه این قرارداد ناتمام شد و عقد پیمان میان دو کشور باردیگر مورد بحث قرار گرفت و به مبادله چند متن پیشنویس منجر شد. از اینجا بود که نام علی لاریجانی برای نخستینبار در مورد این توافق به گوش ناظران رسید؛ او در مرداد ۱۳۹۸ زمانی که رئیس مجلس شورای اسلامی بود، اعلام کرد که ایران یک برنامهٔ همکاری ۲۵ ساله با چین تدوین کردهاست. حسن روحانی، رئیسجمهوری وقت نیز پیشنویس نهایی برنامهٔ ۲۵ سالهٔ همکاریهای جامع دو کشور را یکم تیرماه ۱۳۹۹ در جلسه هیئت دولت بررسی و تأیید کرد. در آن نشست به وزارت امور خارجه مأموریت داده شد که طی مذاکرات نهایی با طرف چینی، براساس منافع متقابل بلندمدت، این برنامه را به امضای طرفها برساند. هشت ماه بعد یعنی در ۷ فروردین ۱۴۰۰، این سند توسط محمدجواد ظریف و وانگ یی، وزرای خارجهٔ ایران و چین، امضا شد.
بیشتر بخوانید: پنج برداشت از نامزدی علی لاریجانی در انتخابات ۱۴۰۰