به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، این روزها خرید یک سبد میوه برای خیلی از خانوادهها شده یک رویا. گیلاس کیلویی پانصد هزار تومان، هلو ۳۹۰ هزار تومان، زردآلوی ۵۹۰ هزار تومانی و… عملا فقط میتواند خانوادههای دهکهای پایین را به یک نگاه چند ثانیهای دعوت کند، واقعا این قیمت منطقی نیست و باغداران این میوهها را با کلی هزینه تولید کرده نیز، سهم ناچیزی از این قیمت نجومی میبرد. وزیر جهاد کشاورزی هم به این تناقض عجیب اشاره کرده و گفته«قیمت میوه از باغ تا سفره چند برابر میشود، اما سهم تولیدکننده اصلی ناچیز است.» پس پول میوه در جیب کیست؟ پاسخ را باید در زنجیرهای از گرانیها و واسطهها جستجو کرد، واسطههایی که بیفاکتور و بیضابطه قیمت گذاری میکند دستبهدست قیمت را به اوج میرسانند.
هفت صبح نوشت: طبق گزارشهای قیمت میوه و خشکبار در یک سال منتهی به تابستان ۱۴۰۵ تقریبا دو برابر شده و این گروه، نرخ رشد بالایی را در میان اقلام خوراکی داشته است. در بازار خردهفروشی تهران، گیلاس در بعضی نقاط تا ۸۰۰هزار تومان، شلیل و زردآلو تا ۶۰۰حت نظارت بیشتری است. فعالان بازار میگویند نبود شفافیت در قیمتگذاری میوههای داخلی و نبود فاکتور رسمی در زنجیره توزیع، بستر سودجویی و افزایش چندبرابری قیمت را فراهم کرده است. یک باور غلط رایج این است که میوههای وارداتی با ارز ترجیحی وارد میشوند. واقعیت این است که ارز ۴۲۰۰ تومانی سالهاست حذف شده و واردات میوه با ارز نیمایی یا آزاد انجام میشود. موز با نرخ ارز آزاد (حدود ۱۵۰ تا ۱۶۰ هزار تومان) محاسبه میشود، اما چون قیمت خرید موز در کشور مبدأ پایینتر است و هزینه حمل آن با کشتیهای بزرگ و صرفهجویی در مقیاس انجام میشود، قیمت نهایی آن رقابتی باقی میماند. در مقابل، میوههای داخلی با هزینههای تولیدی مواجهاند که مستقیماً از نرخ ارز و تورم داخلی تاثیر گرفتهاند و قیمتشان بدون نظارت موثر در زنجیره توزیع تعیین میشود.
۲۲۳۲۲۵