عصر ایران ؛ علی نجومی ــ اگر بخواهیم تاریخ شفاهی معاصر سرزمین عزیزمان را مرور کنیم قطعا یک عنصر جدایی ناپذیر در آن خواهیم دید که وقتی پای نقل داستان و خاطره پیش می آید باید آن را داغ داغ آن هم از نوع دیشلمه اش نوشید تا نطق گوینده باز شود و شنونده هم سر ذوق آید. خدا پدر مرحوم کاشف السلطنه را بیامرزد که پای چای را به این سرزمین باز کرد و گرنه معلوم نبود دوای خستگی، بی حوصلگی و کسالت ایرانی جماعت چه بود. اما نوشیدن این چای جان قدیم ندیما آن قدر آداب و و مناسک داشت که یکی از بزرگ ترین تفریحات ایرانی جماعت( اگر نگوییم مهم ترین تفریحش) رفتن به قهوه خانه و نوشیدن چای بود.
سرگرمی ها و مناسک قهوه خانه های قدیم
قهوهچیان برای سرگرم و مشغولکردن مشتریان خود، مجالس نقالی، سخنوری، تقلید و بازیگری، بازیهایی مانند «گنجفه»، «شطرنج»، «پیچاز»، «قاپ» و «تخته نرد» را هم در دورههای تاریخی مختلف و مواقع خاص برپا میکردند. پس از ورود و تداول گرامافون، رادیو و تلویزیون در تهران و شهرهای بزرگ ایران، به تدریج وسایل صوتی و تصویری هم به قهوهخانهها راه پیدا کردند و به اسباب سرگرمی و تفریح قهوهخانهنشینان اضافه شد.
();%0A%20%20%20%20</script>%20%20%20%09%09%09%09</p>%0A<div%20class= "قهوه خونه رمضون یخی")