پاسداشت چهرهای که دههها در محوطههای سخت باستانی کلنگ زده، یا اعطای نشان به خانواده دانشمندی که دیگر در میان ما نیست، رخدادی یگانه، نمادین و تکرارناپذیر است. وقتی سهم سخنرانیها ۱۰۰ درصد و سهم تجلیل نزدیک به صفر میشود، مخاطب با روایتی مدیر محور و تهی از محتوای اصلی مواجه میشود. نتیجه این انتخاب رسانهای آن است که بیننده در پایان برنامه، تصوری دقیق از چرایی برگزاری این همایش و هویت تجلیل شوندگان پیدا نمیکند.
<!– –>
<!– –>
<!– –>
پنجمین آیین ملی نکوداشت چهرههای ماندگار میراث فرهنگی شب گذشته (دوشنبه ۲۳ شهریور) در کاخ سعدآباد برگزار شد، اقدام در خور و قابلتقدیر برای پاسداشت نسلی که حیات علمی و زیسته خود را وقف صیانت از هویت تاریخی ایران کردهاند؛ چهرههایی که نامشان با ستونهای استوار باستانشناسی، زبانشناسی و مرمت این سرزمین گرهخورده است.