قصهی فیلم، در یک دوران سپریشده اتفاق میافتد. دورانی که وقتی مرد داد میزند، زن حرفش را میخورد و سکوت میکند. دورانی که برادر بزرگتر اجازه دارد روی برادر کوچکترش دست بلند کند.
سوره سینما – حسین ساعیمنش: از همان اوایل فیلم، که شخصیتها تا حدودی معرفی میشوند، حس میکنیم با فیلمی قدیمی و تاریخگذشته طرفیم. فیلمی که تاریخ انقضایش مدتهاست سرآمده و حالا با تاخیری چند ساله روانه سینماها شده، چرا که «قندون جهیزیه» نسبت چندانی با سینمای این روزها و تصویری که از آن در ذهن داریم، ندارد.
قصهی فیلم، در یک دوران سپریشده اتفاق میافتد. دورانی که وقتی مرد داد میزند، زن حرفش را میخورد و سکوت میکند. دورانی که برادر بزرگتر اجازه دارد روی برادر کوچکترش دست بلند کند. دورانی که همسایه مسن عزب، به زن مجرد خانه بغلی دل میبندد. دورانی که پانزده هزار تومان پنیر، برای مصرف یک ماه خانواده تعجبآور است. دورانی که «مرد» سبیل دارد و عاشق فصل پایانی «اعتراض» است. دورانی که فیلمها، شخصیت منفیشان را در چشمان وقزده ابنملجم نمایش میدهند و… . مصالح فیلم، از یک دوران تمامشده به امروز آمدهاند. موقعیتها، شخصیتها و رفتارهای آنها در سینمای امروز ایران غریبهاند. خیلی وقت است که این چیزها از پرده سینما رخت بسته. خانهای که دو شخصیت اصلی برای سکونت، از آن بازدید میکنند را به یاد بیاوریم؛ (غیر از آثار متاخر کیمیایی) آخرین باری که چنین خانهای را به عنوان محلی برای سکونت، بر پرده سینما دیدهایم، چند سال پیش بوده؟