نگاهی به شأن قصص قرآنی در زبان دین از منظر علامه
در میان فیلسوفان گذشته، موضوع معناداری یا معرفت بخشی انواع گزارههای دینی مطرح نبود. زیرا آنها این مسئله را مفروض و مسلم میدانستند.
به گزارش اصفهان زیبا؛ در میان فیلسوفان گذشته، موضوع معناداری یا معرفت بخشی انواع گزارههای دینی مطرح نبود. زیرا آنها این مسئله را مفروض و مسلم میدانستند. اما پس از پیدایش و ظهور فلسفههای تحلیلی زبان و دانش هرمنوتیک، معناداری زبان دین و معیارهای معرفتبخشی گزارههای دینی، مورد بازبینی و واکاوی مجدد قرار گرفت. در این رویکرد جدید، منحصرا گزارههایی که قابلیت پذیرش صدق یا کذب را داشته، معنادار تلقی شدند و اگر احراز صدق و کذب آنها در عالم طبیعت میسر نبود، بیمعنا شمرده میشدند.