بررسی اسناد قدیمی، کاری است که عموما در زمینه ورزش ایران صورت نگرفته است. درحالیکه سندهای قدیمی به بهترین شکل میتوانند گویای شرایط ورزش گذشته کشور باشند و مقایسه امروز و دیروز از طریق آنها، آسانتر انجام گیرد. در این شماره اسنادی از 85 سال قبل فوتبال اصفهان را میآوریم. مروری بر این اسناد بهخوبی […]
بررسی اسناد قدیمی، کاری است که عموما در زمینه ورزش ایران صورت نگرفته است. درحالیکه سندهای قدیمی به بهترین شکل میتوانند گویای شرایط ورزش گذشته کشور باشند و مقایسه امروز و دیروز از طریق آنها، آسانتر انجام گیرد. در این شماره اسنادی از 85 سال قبل فوتبال اصفهان را میآوریم. مروری بر این اسناد بهخوبی گویای زوال فوتبال و ورزش در سراسر ایران است و پسرفت آن طی گذشت نزدیک به 9 دهه. برای امروزیها شاید باورکردنی نباشد که زمانی فوتبال در ایران چنان قانونمند بود که حتی مسابقات دبیرستانها نیز باید با توجه به مصوبات جلسات قبل از رقابتها برگزار میشد؛ خبری از لیدرها و بوقچیهای هماهنگشده با مربیان نبود و هیچ گوسفندی هم به یمن ورود بازیکنان در کنار زمین کشته نمیشد؛ زیرا اگر تماشاگری هم بود، تماشاگر قشر تحصیلکرده و فرهیختهای بود؛ درست مثل بازیکنان آن روزها. قوانین کاملا مشخص و در سراسر ایران یکسان اجرا میشد و البته در همان زمان هم مجازات تأخیر یا غیبت بازیکنان و تیمها در میدان مسابقه، کاملا مشخصشده بود. در نوشته پیش رو سعی شده کلمات به همان شکلی که در اصل سند آمده، به کار رود. به همین خاطر بهجای داور از واژه «رفری»، بهجای بازیکن از «بازیکنندگان»، بهجای ماه اردیبهشت از عبارت «اردیبهشت» و… استفاده شده است.