افشاگری تکاندهنده بیلی وایلدر از نیمه تاریک هالیوود
«بیلی وایلدر» و همقلم وفادارش، «چارلز براکت»، زوجی که در هالیوود به «شادترین اتحاد» شهرت یافته بودند، سالها با وسوسه ساختن فیلمی درباره خود هالیوود سر و کله میزدند. طرح نخستینشان چیزی بود در هیئت یک کمدی سبکبال: ستارهای خاموش سینمای صامت، از دلِ فراموشی و تاریکی سر برمیآورد تا دشمنانش را از میدان به در کند. اما رفتهرفته مسیر داستان به سوی قلمروی تیرهتر لغزید؛ جایی که بدبینی ظریف و گزنده وایلدر به تدریج بر فضای اثر چیره شد. برای آنکه استودیوی خانگیشان، پارامونت، را از کنجکاوی و دخالت بازدارند، تظاهر کردند فیلمی به نام A Can of Beans در دست ساخت دارند.
وقتی براکت و وایلدر در مسیر خلاقهشان به بنبست رسیدند، به سراغ دوست همیشگیشان «دی.اِم. مارشمن جونیور»، خبرنگار پیشین مجلهی لایف، رفتند و او را برای یاری در نگارش فیلمنامه وارد پروژه کردند. بدینگونه داستانی شکل گرفت از نویسندهای گمنام و درمانده در هالیوود که به ستارهای سالخورده و فراموششده عصر صامت برمیخورد؛ زنی که در جهانی وهمآلود به سر میبرد و یقین دارد بازگشت شکوهمندش تنها در چند قدمی اوست. عنوان فیلم Sunset Boulevard به درستی انتخاب شد؛ خیابانی که از دهه ۱۹۱۰ بدل به نماد صنعت سینما شده بود، جایگاه نخستین استودیوی هالیوود و محلهای انباشته از عمارتهای باشکوه و افسانهای ستارگان بزرگ آن دوران.