سحرگاه بود و باران، جنگل هیرکانی را نوازش میکرد. اما در روستای کَتیِ نوشهر، نجوای طبیعت در هیاهوی ارههای برقی و انفجارهای پروژههای ساختمانی گم شد. روی تابلوی فلزیِ «پیشفروش ویلا ساحلی – متری ۱۲۰ میلیون تومان»، قطرات باران میلغزید؛ همان بارانی که ماه پیش در سیلابی کور، خانههای بومیان را به دریا کشاند. این تصویر، تناقض دردناک امروز شمال ایران است: بهشت گریز سرمایهگذاران از ناامنیِ شهرها که با دست خود به کابوسی زیستمحیطی تبدیل میشود. جنگی خاموش میان آوار سرمایهها و فریاد زمین.
به گزارش شبکه خبری ایران ۲۴، پنجره چوبی کلبهاش را باز کرد و به جنگل خیره شد. نفسهایش با دودکشهای بتنیِ ویلاهای بالادست گره خورده بود. «پیش از این، باران برکت بود؛ حالا نفرین شده» این را «شهرام جعفری نژاد» ۷۰ ساله میگوید که سیل فروردین امسال، نهالهای کیویاش را در روستای کَتی نوشهر به کام دریا کشید. او نمیداند چرا ساختوساز در شیب ۴۵ درجهای جنگل بالادست مجاز شمرده شد. تنها میداند که بارانِ رحمت، اینک با لباس خشم از کوه فرود میآید.